Uçakta bagırmamak imkansızdı. O şahıs yüzünden tatilin ne kadar kötü geçiceğinden hiçbir şüphem yoktu. Tatile mi yoksa cehenneme mi gidiyordum belli değil.
Turuncu, ince telli saclarımı geriye attım. Moralim düşmüştü, Hakan iyice sinirimi bozmaya başlamıştı
H-Sinirini hemen bozuyosun hoşuma gitmiyor prenses
N-Bu seni alakalar etmez. Senin kollarına dokunmak bile iğrenç ötesi!
H-Kaslı kollarıma mı?
N:Konusmamı düzeltemesen mi.
H:Prensesim ne derse o.
Bu söz hoşuma gitmedi değildi. Duygularım karışıktı. Hakan sanki beni etkilemiş e benziyordu. Ne kadar sacmaladım. En iyisi uyumaktı. Gerçeklikten kaçmak için en etkili yoldu nede olsa.
Gözlerimi kapatmak istedim fakat arkadan bir ses beni uyutmadı.
Bu Irmak ve Selim'in sesiydi. Büyük ihtimalle Selim onu güldürdü ve Irmak ölesiye gülüyordu. Sinirim daha çok bozuldu. Neden onlar gelmişti ki? Ne güzel kızkıza tatil edicektik, sinirim bozulmadan telefona bakmaya basladım ve karsımda bir story çıktı şöyle dıyordu. "Şu arkamızda oturan adama bakar mısınız çok yakışıklı ve tatlıı. Fakat kıza öyle diyemeyeceğim"
O adam ise Hakandı. Bu kadarı fazlaydı. Gözlerimden sanki ateş akıyordu. Yerimden kalktım, uçaktaki herkez bana bakıyordu ve bu umrumda değildi. O kız benim ilkokul arkadasımdı ve Hakanı çok seviyordu. Aynı uçakta olmamız bile çok kötü bir durumdu. Onun yanına geldiğimde kız bana yan bakıs atıp sırıttıgında ise sinirimi tutamayıp ona çok kötü bir şekilde yapıştırdım. Kızın yanında oturan arkadası ise şaşırmıştı. Ona bir bakıs yeter diye çok fazla bişi yapmadım. Tokat attıgım kız, yani Sena ise tokatı yedikten birkaç dakika sonra zırlamaya basladı, ne beklerdik ki. Hakan ve diğerleri ise saskınlıkla bakıyordu, napıyordum ben? Hakanı kıskanmıstım ama bunu neden yansıtmıstım. Utandım fakat hem Senanın bana yaptıklarını hemde sevdiğim insanlarının almasını ödettiğime de mutlu olmuştum. Hostesler ise Senanın yanına gitmişlerdi, çokta yardım edemiyolardı çünkü bu sadece bir tokattı. Daha fazla birşey yapsaydım eminim karakolluk olucaktım. Fakat umrumdısıydı çünkü ne olursa olsun ben haklıydım ve bunu oda biliyordu. Sena orda zırlarken arkamızda Açelya ile Burak bana sesleniyordu. Yerime oturmuştum , Hakan anlamıs gibi duruyordu ama yansıtmamaya calısıyordu. Arkama döndüğümde ise Açelya sırıtırken Burak anlamamısa benziyordu. Takmadım çünkü Açelya birşeyler gevezelicekti büyük ihtimalle, ve Burak ise durumu anlayıp şok içinde şok yasıcaktı. Hakan biraz olsa sırıtıyordu ve bana bakıyordu. Ona yaklastım oda bana fakat sonradan geri çekildi. Napıyorduk biz? Ah iyiki geri çekildi. Kendimden geçtiğinin farkında değildim. Hakan ise mutluydu ve rahattı, ben ise tam aksine sınırlı ve rahat değildim. Burak ve Açelya olanların dedikodusunu yaparken bitek onlar değil bütün uçak yapıyordu. Bazıları beni haksız, bazıların haklı bulurken bazıları ise anlamaya calısıyordu. Fakat dedikodumu yaparken bana bakıyolardı ve bu çok aptalcaydı. Kendilerini ele veriyolardı.
Sena'ya arkadan bakınca ise sınırı bozulmuştu. Fakat birşey boşluğuma gelmişti çünkü attıgım tokatın hala izi duruyordı. Sırıtmıstım ve oda bana baktıgı için sınırı bozulmuştu fakat bunu kimse fark etmemişti çünkü herkes dedikodumu yapmaktan başka şeyler göremiyorlardı.
Devam edecekk
