27. BÖLÜM “UÇURUMUN KENARI”
Karşımdaki grubun teker teker suratına baktım. Ardından gözlerim Aren’le buluştu. Gözlerimin içine baktı. Ben de onun gözlerine baktım.
Birkaç saniye sonra ise iki adımla tam karşımda durup kollarını belime dolayarak bana sarıldı. Kaşlarım şaşkınlıktan kakarken ellerim havada kaldı.
Kendimi silkeledikten sonra ben de karşılık verdim. O sırada Aren’in kafasından gelen tok bir sesle Aren bana sarılmayı bırakarak kafasını tutup arkama baktı.
“Ula hergele! Sen kimsin benim kızıma sarılıyorsun!”
Babaannemin sesini duyduğumda şaşkınca ona baktım. “Aren iyi misin?”
Başını olumlu anlamda salladı.
“Aren kimdir kız?”
Babaanneme döndüm. Elindeki yürümek için ona yardımcı olan sopayla vurmuştu Aren’in kafasına.
“Aliye Sultan, Aren. Boran amcanın oğlu.”
Babaannem Aren’e baktığında gözlerini kıstı. “Ula hergele! Ne kadar büyümüşsün sen?”
Aren babaannemin yanına gitti. Babaannem elini uzatınca öptü.
“Sen en son gördüğümden beri hiç değişmemişsin Aliye Sultan.”
Babaannem bana döndü. “Sesi kalınlaşmış bunun. Erkek olmuş bu.”
Gözlerim kocaman açıldı. “Babaanne!”
Güldü arkamda kalan ekip. Babaannem diğerlerine döndü.
“Bunlar kimdir?”
“Hepsi arkadaşlarım, babaanne.”
Berke hızla içeriye dalıp babaannemin elini öptü.
“Hoş bulduk babaanne. Çok slay bir tarzın var. Hoşuma gitti.”
Başımı iki yana sallarken Berk içeriye girdi.
Elini öptü babaannemin.
“Yalnız ayakkabılar çıkıyor.” diye ikazda bulununca Aren, Berke, ardından da Berk ayakkabısını çıkardı.
Emin de girip babaannemin elini öptü. Ardından Güneş girdi evin içine. Babaannemin elini öpünce babaannem ona gülümsedi.
“Sen ne güzel kızsın.”
Güneş’te gülümsedi babaanneme.
“Sizin yanınızda esamemiz bile okunamaz.”
Babaannem keyifle güldü.
Ben kapıyı kapattığımda beraber mutfağa doğru ilerledik.
“Hepinizin kaynanası sizi sevecek yalnız.” dememle Berke hızlandı.
Mutfağa girince Berke’nin katmeri görmesiyle ona adımlaması bir oldu. “Çok güzel duruyor.”
“Hadi oturun sofraya.”
Onlar masaya otururken ben ve babaannem onların önlerine de koyduk.
Herkes büyük iştahla yemeye başladı.
“Yalnız bugün okul olayından dolayı yemek yemeyi unutmuşum. Bu çok iyi geldi.”
Gözüm kısıldı Berke’nin dediğiyle.
“Ne olayı?”
“Yandı bugün ortalık külkedisi.”
Berk’in Berke’nin koluna vurmasıyla sustu.
“Burada değil oğlum.”
“Çocuklar siz söyleyin bakayım. Benim akıllı kızım neden okula geri dönmeyeceğini söylüyor?”
Babaannemin dediğiyle Aren bana baktı.
“Okula gelmemek mi?”
“Aliye Sultan yemek yiyoruz burada ya!”
Yemeğimden bir lokma daha aldım.
“Merak etme sen Aliye Sultan. İstese de istemese de okula dönecek!”
Aren’in dediğiyle ona baktım.
“Nasıl olacakmış o?”
“Hem okulu bırakmak ne? Saçma saçma fikirler!” diye atıldı Güneş.
“Okulu falan bırakmak yok!” diye devam etti Emin.
“Sen bırakırsan ben de bırakırım.” diye arttırdı Berke.
“Kimse hiçbir şeyi bırakmayacak.” diye kendince emir verdi Berk.
“Yarın herkes okuluna dönüyor.” diye sözü bitirdi Aren.
“Yarın okula dönmüyorum ve bir süre babaannemde kalacağım. Değil mi Aliye Sultan?”
“Kızım buradan da okula gidebilirsin.”
“Uzak ama, İstanbul’un hemen dışında burası.” dedi Emin.
“Ben Fikret’e söylerim, o bırakır seni.”
“Fikret kim?” diye sordu Aren.
“Kadın olan Fikret mi, erkek olan Fikret mi?” diye devam etti Berke.
Babaannem şaşkınca ikisine baktı.
“Fikret’in kadını erkeği mi var? Erkektir.”
Boğazını temizlerken elindeki çatalı bıraktı Aren.
“Elin erkeğine güvenilmez!” dedi Aren.
Sırıtırken gözüm kısıldı.
“Sen ne oluyorsun?”
Kaşlarını çattı Aren.
“Ben elin erkeği değilim.”
Babaannem onayladı Aren’i.
“Haklı çocuk. Senin baban bunun sünnetini yaptı ya kızım. Hatta tam altın taktım ben.Zamanın en iyi altınını ben taktım.”
Güldüm istemsizce. Benimle birlikte diğerleri de gülüyordu. Aren kolumu dürttü.
“Babaannenin aklında çok nezih bir yere erişmişim. Korkutucu.”
Daha çok güldüm.
“Gülme!” diye uyardı beni. Aldırmadan gülmeye devam ettim. Benimle birlikte diğerleri de gülmeye devam etti.
❤️🩹
Evin yukarısında, aşağısında deniz olan bir kayalık vardı. Aşağıya bakınca ne çok yüksek kalıyordu ne de çok alçak.
Birkaç saat evde oturup babaannemle birlikte sohbet ettik. Sonrasında buraya gelip hep beraber oturduk.
“Aren ondan sonra dedi ki bir daha gözün ne Yağmur’a değecek ne de bana.” diyerek olayı anlattı bana Berke.
Aren’in Pelin’in iddiasını çürüttüğünü anlattılar bana.
Kızı tehdit etmişler yani.
Daha doğrusu Aren etmiş.
“Bu kadardı yani?”
Hepsi belli belirsiz başını salladı.
“Aslında bir şey daha var ama bunu ilk Aren’in söylemesi lazım. Ondan sonra sana göstereceğiz.”
Gözüm kısıldı.
“Neyi göstereceksiniz? Ne var?”
Başımı Aren’e çevirdim.
“Aren?”
Bana baktı. Tam ağzını açtığı sırada Berk’in sesini duydum.
“Sen neden buraya geldin? Babaannenin yanına.”
İç çekerken Berk’e döndüm.
“Annemle tartıştık. Sonra ben de valizimi aldım. Çıktım evden.”
Hepsi sessizleşti. Gülümsedim.
“Ama böylesi daha iyi oldu. En azından şu an kendimi daha rahat hissediyorum.”
“Bu gece moral bozmak yok!” diye konuya daldı Berke.
Gülümseyerek gözlerini hepimizin üzerinde tuttu.
“Bu gece isteyen, istediğine istediği soruyu sorsun. Ben başlıyorum.”
Berk’e döndü Berke.
“Ulan pezevenk kimi annemin odasına soktun?”
Güldüm Berke’nin tavrına. Berk’te sırıttı.
“Cevaplamak zorunda değilim. Kudur köpek!”
Dışına doğru nefes verdi Berke. Ardından Aren’e baktı.
“Sen söyle. İlk aşkın kimdi?”
Aren’e döndüm. O da kısa bir an bana bakıp sırıttı. Ardından Berke’ye döndü.
“Söyleyeyim mi lan!”
“Yemin ediyorum söylersen çiçeğimi kullanırsın lan!”
Kaşlarını çattı Berk.
“Lan daha ben kullanmadım!”
Berke sırıttı bu sefer.
“Söyleseydin o zaman it.”
“Simay’dı. Hadi ben de kullanayım.”
Omuz silkti Berke.
“Siktir git, sorduğumda söyleyecektin.”
“Çiçek ne?”
Güneş’in sorduğu soruyu Emin cevapladı.
“Bunun en sevdiği arabası. Sadece çok önemli bir şey olunca çıkarıyor arabayı.”
“Verecek misin?” diye sordu Aren.
“1 saatliğine.”
Omuz silkti Aren. “Söylemem o zaman.”
“Tamam lan, bir gün.”
Aren sırıttı.
“Söyle lan şimdi! Kim senin ilk aşkın?”
Aren bana baktı. “Yağmur.”
Şaşkınca Aren’e baktım.
“Ne?”
Sırıttı Aren.
“Hatırlamıyor musun kızım? 8 yaşındayken sana çıkma teklifi etmiştim. Üzerime kusmuştun.”
Ağzım açıkta kalırken gülümsedim.
Aren’in ilk aşkı ben miyim?
Benim gibi...
Benim ilk aşkım o olduğu gibi onun da ilk aşkı benim.
“Yok artık.” diye haklı bir isyanda bulundu Berke.
Cidden yok artıktı!
“Hatırlamıyorsun değil mi?”
Başımı hatırlamadığımı belli eder şekilde iki yana salladım ama sırıtıyordum da.
“Peki Yağmur senin?” diye sordu Berke.
Gülümsemeye devam ederken soruyu es geçtim bile.
“Cevap vermeyen kayalıklardan atlasın lan!” dedi Berke.
Ardından bana baktı.
“Şimdi cevap ver.”
“Atlarım ki.”
Güldü Berke.
“Atlayamazsın!”
Sırıtırken ayağa kalktım. Aren’in gülüşü soldu o an.
“Yağmur saçmalama.”
Biraz geriye doğru gittiğimde Aren de ayağa kalkmıştı.
“Yağmur?”
Omuz silkerken Aren’e baktım.
“Cevabı öğrenmek isteyen peşimden atlar.” dedikten sonra koşarak kayalıktan denize atladım.
Suyun içine girdiğimde yüzeye çıkmak için yüzdüm. Yüzeye çıktığımda ıslanmış saçımı geriye atıp derin bir nefes aldım.
O sırada suyun altından Aren’in de çıkmasıyla şaşkınca güldüm.
“Arkamdan mı atladın?”
Bana bakıp kolumu tuttu. Sudan kaynaklı beni kendine rahatça çekerken diğer eliyle de belimi tuttu. Vücudum onun vücuduna yapıştı.
“Sen delinin tekisin.” dedi nefes nefese.
Gülümsedim. O sırada dudağıma baktı.
“Şimdi söyle bakalım, kim senin ilk aşkın?”
Kollarımı Aren’in boynuna dolarken düşünür mırıltılar çıkardım.
“Bir düşüneyim.”
O an Aren’in kaşları çatılmıştı. Kıkırdarken gözlerinin içine baktım.
“Sen.”
Duyduğu kelimenin hoşnutluğuyla sırıttı Aren.
“Sensin Aren Soykan.”
Sırıtmaya devam ederken yüzünü bana yaklaştırarak dudağını dudağımla buluşurdu. Ben de ona karşılık verirken gözlerim kapandı.
Dudakları dudaklarımdan ayrıldığında Aren başını başıma yasladı. İkimizin de gözleri kapalıydı. Gülümsedim.
Duyduk duymadık kalmasın.
Aren beni öptü.
Aren Soykan beni öptü.
İlk aşkım, çocukluk aşkım Aren Soykan resmi olarak karşılık verdi duygularıma.
O da beni seviyormuş!
❤️🩹
İyi okumalarrrrr
