2. BÖLÜM “EMANET”
“Kahve sevmediğini bilmiyordum.” Alayla sırıtan Aren’e bakmayı bırakarak başımı Doruk’a çevirdim. “Sormadın ki?”
Doruk kızarırken Aren’in kıkırtısını duymamla başımı ona çevirerek kaşlarımı çattım. Şu an burada olmamalısın Aren!
“Ne işin var burada?” Sorduğum soruyla gözleri kısıldı. “Ne zamandır randevulara çıkmaya bu kadar heveslendin?”
Aren’in gözlerinin içine baktım. “Ne zamandır beni sorguluyorsun?”
Cevap vermedi. Keskin gözlerini gözlerimin üzerinde tutmaya devam etti. Doruk’un boğazını temizleyip kıpırdanmasını duyduktan sonra gözlerimi Aren’den ayırarak Doruk’a baktım. Huzursuzca gülümsemeye başladı.
“Ben de Güneş’ten duymuştum. Çocukluk arkadaşıydınız siz, değil mi?”
Ben de gerginlikle gülümserken Aren kulağıma doğru fısıldadı. “Seninki senin hakkında her şeyi ötüyor.”
Kaşlarımı çatarak ona baktım. Sırıttı. “Güneş’ten bahsediyorum. Senin dedikoducundan.”
Kulağıma yaklaştı. “Bunun olamayacağını ikimizde biliyoruz.”
Tek kaşım havaya kalktı. “Belki de bu benim en büyük kısmetimdir.”
Sırıtışı solarken Doruk’a döndü. “Bugünlük bu kadar konuşma yeter. Uza.”
Şaşkınlıkla Aren’e bakıyordum. “Sana ne Aren. Gider misin?”
Aren başını bana çevirdiğinde kaşlarını çatmıştı.
“Aren problemin ne?” Doruk’un sorusuyla Aren başını ona çevirdi. Doruk sırıtmaya başladı.
“Kiminle randevuya çıkacağımı sana mı soracağım? Yoksa artık bütün kızları mı kendine zincirledin?”
Aren, Doruk’a saldırmak adına ayağa kalktığında ben de kalkarak Aren’in havaya kaldırdığı elini tuttum.
“Sakın Aren, yapma.” Aren yavaşça önce bana sonra tuttuğum elime baktı. Ardından elimizi tamamen birleştirerek ilerlemeye başlayınca peşinden gitmek mecburiyetinde kaldım.
Beraber mekandan çıkıp biraz ilerledik. O sırada elimi çekmek için mücadele versem de aldırmadı.
Aren’in arabasının önüne geldiğimizde elinin gevşemesiyle elimi elinden ayırdım. Kaşlarımı çatarken Aren’de bana dönmüştü.
“Ne yaptığını zannediyorsun sen Aren?” Kollarımı birbirine doladığımda eliyle mekanı işaret etti.
“Bu mu Yağmur? Seçtiğin adam bu mu cidden? Aşık olmayı beklediğin piç bu mu?”
“SANA NE AREN!” Bir adım öne geldim. “Neden buradasın? Benim randevum, benim seçtiğim adam seni ne ilgilendiriyor?”
“Bana emanetsin!” Sinir bozucu şekilde gülerken başımı iki yana salladım. “Bu bir bahane değil! Her yıl bir şeyi bahane etmeyi bırak artık!”
“BAHANE Mİ?” Kaşları çatılırken o da bir adım yaklaşarak gözlerimin içine baktı. “Senin başına gelen her şey benden sorumlu tutuluyor Yağmur ve bu, sen üniversiteyi bitene kadar da değişmeyecek! Bu yüzden beni de ilgilendiriyor.”
Göz devirdim. Aren’in bu hayatta nefret ettiği bir şey varsa da o, birinin ona göz devirmesiydi.
“Sanki ailelerimize birbirimiz hakkında çok doğru söylüyormuşuz gibi konuşuyorsun ya!”
“O herif senin canını yakarsa suç bana kalıyor Yağmur. Kabul etsen de etmesen de bu durum böyle.”
Rüzgardan dolayı yüzüme yapışan saçlarımı geriye ittim. “Yani sırf kimse sana bir şey demesin diye istediğim şeylerden geri mi kalayım?”
“İstediğim? Senin istediğin o olamaz Yağmur?”
“Kim olabilir istediğim Aren Bey? Söyleyin de ben de bileyim?”
Yüzünü ekşitti. “Demeye çalıştığımın ne olduğunun farkındasın!”
Başımı iki yana salladım. “Yok, ben anlamıyorum. Açıkla, bana lütfen? Sırf suçlu olabilecek olabilme ihtimalin için sevgilime karışıyorsun ya!”
“Sevgilim derken? O siktiğimin piçi senin sevgilin falan değil!”
Kendimden emin bir şekilde suratına baktım.
“Olacak ama.”
Yüzünü yüzüme yaklaştırırken gözlerimin içine iyice baktı. “Göreceğiz. Bak bakalım, ben buna izin veriyor muyum?”
“Sence senden izin ister gibi bir halim mi var?”
“Belki sen değil ama senin dışında herkes benden izin almak zorunda. Eğer benim okulumda okuyorlarsa?”
Yüzünü yüzüme yaklaştırdı iyice.
“Anladın mı şimdi?”
