Gözümü açtığımda hâla kulaklığımda müzik çalıyordu, karşımda da babam beni uyandırmaya çalışıyordu. Telefonumdan kendime baktığımda saçım dağılmış makyajım bozulmuş ve maskaram acayip görünüyordu. Arabadan indim ve bagaja doğru ilerledim. "Vay vay vay dostum hoş geldin" dediğini duyduk Adem abinin sesi ile ve hepimiz arkamıza döndük ona bakmak için. Babamla tokalaştılar ve sıra bana gelmişti. Ben sevdiğim ve yakın olduklarıma sarılırdım ama o herkese Adem abinin bu huyundan gıcık kapıyordum. Valizimi alabilmek için bagajı açtım sonra Adem abi bana seslendi. Arkamı döndüğümde bize doğru yürüyen yakışıklıyı gördüm. Siktir hayır ya hemen mi Hilal bir saat bile geçmedi ama diye kendim ile tartıştım. Siktir çocuk bana bakıyordu. SİKTİR ÇOCUK ADEM ABİNİN YANINA GİDİYOR! Adem abinin bana seslendiğini hatırlayıp ona döndüm. Bir de demesin mi bu benim oğlum Cenk diye. SİKTİR! Aniden valizimin bagajdan yere düşmesi ile resmen sağa doğru bavul tarafından çekildim. Az kalsın düşüyordum. Cenk bey lütuf edip yanıma geldi ve valizimi elimden aldı.
"gerek yoktu ya ben yapabilirdim" dedim ondan gözümü ayırmadan pardon ayıramadan.
Cenk kıkırdadı. Siktir gülünce daha da yakışıklıymış. "Ona ne şüphe ama buna alışmalısınız ben centilmen bir adamım"dedi. Sana alışacağım belli 'centilmen boy' dedim kendi kendime.
