Taner birkaç saniye sessiz kaldı, gözlerini benden ayırmadan öylece baktı. O kısacık an bana saatler gibi geldi; kalbimin göğüs kafesimi zorlayan sesini onun da duyabildiğinden neredeyse emindim. Sonra yüzünde o çok sevdiğim, içimi ısıtan gülümsemesi belirdi.
"Aslında," dedi sesini biraz alçaltarak, "ben de ne zamandır bunu düşünüyordum ama bir türlü cesaret edemiyordum. Sahile gelmeyi teklif ettiğinde içimden hep 'umarım o da aynı şeyleri hissediyordur' diye dua ettim."
Duyduklarıma inanamıyordum. Rahatlamayla karışık büyük bir mutluluk dalgası bütün vücudumu sardı.
"Yani... cevabın evet mi?" diye sordum, heyecanımı gizlemeye çalışarak ama pek de başarılı olamayarak.
Taner hafifçe güldü ve elini yavaşça elimin üzerine koydu. "Evet, tabii ki evet. Seninle olmak beni çok mutlu eder."
O an sahil, deniz, etrafımızdaki her şey uçup gitti sanki. Sadece ikimiz vardık ve uzun zamandır beklediğim o an, hayal ettiğimden çok daha güzel gerçekleşmişti.