Ertesi gün okulun arkasındaki bahçeye gittim. Mesajı atan kişinin kim olduğunu merak ediyordum.
Bir süre sonra karşıma bir kız çıktı.
“Mesajı ben attım,” dedi.
“Bana neden bunları söyledin?” diye sordum.
Kız başını eğdi.
“Aslında seni korkutmak istemedim. Sadece Taner’in yaşadıklarını bilmeni istedim.”
Tam o sırada arkamdan bir ses geldi.
“Yeter artık.”
Taner gelmişti.
Kız sessizce uzaklaştı. Bahçede ikimiz kaldık.
Taner bir süre konuşmadı. Sonra derin bir nefes aldı.
“Sana anlatamadığım bir şey var.”
Kalbim hızla atmaya başladı.
“Nedir?”
Taner gözlerini yere indirdi.
“Ben küçükken annemi kaybettim.”
Bir anda ne diyeceğimi bilemedim.
“Bu yüzden insanlara bağlanmaktan hep korktum. Birini sevince onu da kaybederim diye düşündüm.”
Gözleri dolmuştu.
“Seninle tanışınca ilk kez tekrar mutlu hissetmeye başladım. Ama bunu söylemeye cesaret edemedim.”
O an içim burkuldu.
Sessizce yanına oturdum.
“Yalnız değilsin Taner,” dedim.
Taner bana baktı. Gözlerinde ilk kez hafif bir rahatlama vardı.
“Teşekkür ederim.”
O gün uzun süre konuştuk. Bazen sustuk, bazen güldük. Ama artık onun neden bazı şeyleri sakladığını anlamıştım.
Kalbimin sesi artık sadece heyecandan değil, ona daha da yakın hissettiğim için hızlanıyordu… 💛📖