Yatağımdaki Boşluk

Ben kendim olmak isterken kaybolduğum uçurumda hayata tutunmak için yine kendime sığındım.Bir anne bir baba sevgisi dindirebilirdi aslında acımı.Herkes kendi olmaktan korkuyor çünkü biliyor ki sorunu yaratan da çözen de bizleriz.Aniden umutlandığım aşkta içim parçalanırken iyileştirdiğim kalbimi nasıl çürüttüğümü izledim.Aslında kendimiz için aşık oluyoruz ,iyi geliyor diye ,mutlu ediyor diye ,kendini sevdiğin için aşık oluyorsun.Peki neden mutluluğumuzu isterken kedere boğulmayı tercih ediyoruz?