Bölüm 10

Gece saat 03:12. ‎ ‎Gözleri birden açıldı. ‎Soğuk bir ter vardı alnında. ‎Kalbinde ağırlık. ‎Bir ses yankılandı kafasında. ‎Yumuşak, neredeyse fısıltı gibi: ‎ ‎“Kollarını çiz. Acıyı hatırla.” ‎ ‎“Hayır,” dedi çocuk içinden. ‎Ama bir diğeri bağırdı: ‎“Zayıf olma. İtaat et, yoksa daha çok zarar görürsün.” ‎ ‎Ayağa kalktı. ‎İstemeden. ‎Ama ayakları yürüyordu. ‎Çekmeceden makası aldı. ‎Elleri titriyordu. ‎ ‎“Sadece iki çizik, söz.” ‎Dedi bir ses. ‎Ama yalan söylediğini biliyordu. ‎Her zaman daha fazlası oluyordu. ‎ ‎İlk çizikten sonra gözleri karardı. ‎Ama bir diğeri konuştu: ‎“Babanı korkut. Bu gece o da bilsin kim olduğunu.” ‎ ‎ ‎--- ‎ ‎Sabaha karşı. ‎Banyoya girdi. ‎Yüzü solgun. ‎Gözaltları mor. ‎ ‎“Annene yaklaş. Ama gizlice. Fotoğrafını çek. Uyurken.” ‎ ‎“Neden?” dedi çocuk. ‎Ama yanıt hazırdı: ‎“Çünkü o sana ait. Artık senin annen değil. Kanıtla bunu.” ‎ ‎Cep telefonunu aldı. ‎Işığı kapattı. ‎Sessizce odaya girdi. ‎Annesi horluyordu. ‎Titreyerek yaklaştı. ‎Fotoğraf çekti. ‎Flaş patladı. ‎ ‎“LANET OLSUN!” ‎ ‎Annesi kıpırdandı. ‎Ama çocuk çoktan geri kaçmıştı. ‎Odaya girdi, kendini kilitledi. ‎ ‎“Neden yaptım ben bunu?” ‎diye ağladı. ‎Ama içindeki o diğerleri susmadı. ‎ ‎“Çünkü biz buyuz. Sen de busun. Direnemezsin. Biz seniz.” ‎ ‎