Bölüm 1

Bir gece, saat raks ederken duvarlarda, ‎Yastıklar konuştu: ‎— “Yine geldi o çocuk.” ‎Yorgan iç çekti: ‎— “Bu kez uykusu yok, korkusu var.” ‎Yatak sadece sessizdi, çünkü o en çok sır tutandı. ‎ ‎Deterjan gibi kokan bir yalnızlık giydi üzerine, ‎Kanında çamaşır suyu, gözlerinde kurumuş mürekkep. ‎Ayakkabısız rüyalarla dolaştı odanın içinde. ‎Kapılar kapalıydı. ‎Kapılar hep kapalıydı. ‎Kapılar… insanlara benziyordu. ‎Bakıyorlardı ama hiç açılmıyorlardı. ‎ ‎“Bip!” dedi bir oyuncak. ‎Ama gözleri bağlıydı. ‎Kendi düğmesine bile basamayan bir kuklaydı artık. ‎ ‎Karanlık bir duvarın köşesinde, ‎Bir yazı yazılmıştı siyah kalemle: ‎ ‎> “Işıkları ben kapatmadım. Onlar kendi kendine söndü.” ‎ ‎ ‎ ‎Ve sonra başlıyor “için içinden çıkan kelimeler”: ‎— fırtınapıtık! ‎— bamgümelsin! ‎— şarp şıp, tıp şak! ‎— uyuyormuş gibi yapan çığlıklarımı cebime koydum, ‎biraz sonra çıkarıp ağlayacağım, hem de sessizce! ‎ ‎“Gülme” dedi bir gölge. “Gülme çocuk, suratına çizik atıyor.” ‎Ama çocuk güldü. ‎Çünkü ağlarsa, duvarlar boyanacaktı kırmızıyla. ‎Ve annesi hiç kırmızı sevmezdi. ‎ ‎Çocuk fısıldadı sonra, ‎yorganına sarılarak, ‎ama aslında içinden değil, ‎başkasının ağzından çıkan bir sözle: ‎ ‎> “Belki bir gün, uyandığımda yastığım bana sarılır da, ‎hiç kimseye ihtiyacım kalmaz.” ‎