14 OCAK 2001
Elini bir hayli şişmiş olan karnına koyup seviyor bir yandan da eşinin onun için hazırladığı meyveleri yiyordu Zeynep Aksoy.
Bir kızı olacaktı ve onu hemen kucaklarina almak için oldukça sabırsızlanıyor ancak bir o kadar da korkuyordu.İlk bebekleriydi ve ne yapacaklarını çok bilmiyorlardı ve bu durum ikisinide endişelendiriyordu.
Yusuf soyduğu son elma diliminize karısına uzattı karısı afiyetle yerken yusuf da karısının dizlerine yattı ve bir eliyle karısının şişmiş karnını okşadı ve sonunda uyuyakaldı.
Zeynep de yusufu uyandırmamaya özen göstererek kocasının saçlarını okşadı.Biraz zaman geçtikten sonra zeynep de uyumak için geriye yaslandı ama tam o sırada karnına keskin bir acı doldu.Hatta bu öyle bir acıydı ki nefesi kesildi bir an hamileliğinin son aylarında yaşadığı sancılardan biri olduğunu düşünüp umursamadı.Tekrar uyumak için geriye yaslandi ama sancıları bitmek bilmiyor her saniye sancılarına yenileri ekleniyordu.
Zeynep en sonunda kocasını uyandırmaya karar verdi.Çünkü hamileliğinde hiç bu kadar ard arda sancıyaşamamıştı."Yusuf kalk hastaneye gidelim sanırım doğum başlıyor!" dedi zeynep.Yusuf yerinden irkilerek kalktı "Tamam zeynom sakın ol arabayı hazırlayıp geliyorum." Zeynep sancıları yüzünden ter döküyordu.
Yusuf biraz vakit geçtikten sonra tekrar eve geldi karısını arabaya bindirdi ve Samsun'un karlı yolları ne kadar izin verdiyse o kadar hızlı gitti.Zeynep bir yandan ara ara gelen sancılarıyla inliyor ve bağırıyordu.Bir köyde yaşadıkları için hastane uzaktı ve zeynebin dayanması lazımdı.Araba ilerledi , ilerledi ,ilerledi ancak daha fazla gidemedi karşısında büyük bir kar yığını vardı.Yusuf hemen aşağıya indi telefonun çektiği bir yere geçip ambulansı aradı ambulans yolun karlı olmasından dolayı bir helikopter göndereceğini söylemeleri üzerine tekrar arabaya geçti.
Yusuf hayatında ilk defa bu kadar çaresiz hissediyordu.Zeynebini çok seviyordu ve ona bir şey olmasından deliler gibi korkuyordu.Helikopteri beklemeye başladılar ama sanki zaman geçmek bilmiyordu.Zeynep acıdan ağladı, bağırdı, çağırdı yusuf ise elinden bir şey gelmediği için karısının saçlarını okşadı sakinleştirmek ister gibi ,karnını okşadı acısını almak ister gibi...
Tam o sırada zeynepten bir bağırış daha yükseldi " Yusuff!! suyum geldi yetişemeyeceğiz" Yusuf "Tamam zeynebim sakın ol yalvarıyorum biraz daha dayan" dedikten sonra ne yapacağını bilemez gibi dışarı çıktı ve sonunda helikopterin sesini duydu. " Allahım sana çok şükür "dedi hemen arabaya geçti karısını kucakladı va sağlık personelleriyle birlikte helikoptere yerleştirirler zeynebi.
Yusuf ve zeynep için geçmeyen dakikaların sonucunda hastaneye varmışlardı.Yusuf yol boyunca zeyneple konuşmuş onu teselli etmeye çalışmıştı.Hemen sedyeyle birlikte hastaneye girdiler zeynebi tam ameliyathaneye alacaklarken zeynep yusufun elini tuttu "Seni çok seviyorum kızımıza iyi bak"dedi bağırmaktan kısılmış sesi ve sağ gözünden akan bir damla yaş ile. Yusuf hemen kafasını iki yana salladı artık oda ağlıyordu "Hayır öyle deme zeynebim biz birlikte kurduk hayalini kızımızın birlikte yaşayacağız o hayalleri yalvarırım saçmalama " dedi ama zeynep "seni seviyorum" dedi ve yusufun bir şey demesine kalmadan zeynebi ameliyathaneye aldılar.
Yusuf büyük bir korkuyla doğumun bitmesini bekledi o gece küçük bir çocuk gibi ağlayarak hastanedeki personellere karısını kurtarmalari için yalvardı yakardı.Yusuf zeynep olmasa ne yapardı? Bilmiyordu ki zeynepsiz nasıl yaşanır.Biraz zaman geçtikten sonra ameliyathane kapısından kucağında pembe bir kundağa sarılmış bembeyaz teni yemyeşil gözleri yuvarlak yüzü ve kıpkırmızı dudaklarıyla zeynebinin aynısı bir bebek çıktı.O kadar güzel bir bebekti ki yusuf saatlerce bıkmadan onu izleyebilirdi. Tam karısını sormak için hemşireye dönecekken duymaktan korktuğu cümleleri duydu ve hayatı başına yıkıldı "Bebek gayet sağlıklı ancak anneyi fazla kan kaybından kaybettik başınız sağolsun "dedi ve bebeği yusufun kucağına bırakarak oradan ayrıldı...
Yusuf duyduklarını önce idrak edemedi anlayamadı.Ama kucağında zeynebinin birebir aynısı olan bebeği görünce bazı şeyleri kabullendi ağlamaya başladı o gece o koridorda ağladı ağladı ağladı gözünde yaş bedeninde derman kalmayana kadar ağladı.Daha fazla ağlamasını engelleyen şey ise kızının açlıktan ağlaması oldu...
~
Merhaba kurguma hoşgeldiniz umarım beğenirsiniz
Geçmişten çok yazmayı planlamıyorum ama arada sırada olabilir
Yorum ve oy atarsanız mutlu olurum
Bölümü haftada bir atmayı planlıyorum ama benim işim belli olmaz
Hoşçakalın 💖