Yine lanet bir okul günüydü. Neyse ki arkadaşlarım Erdal, Zeynep, Cemre, İdil ve Zehra ile birlikteydik. Ben Zeynep ve Cemre’yle daha yakındım, onlar da benle daha yakındı. O gün bir karar aldık: Yasak olmasına rağmen bir odanın kapısının kilidini açıp orada oyun oynayacaktık. Lanet olsun bizim kafamıza! Biz neymişiz öyle, nasıl çılgın insanlarız ha!O gün hayatımın en şanssız günüydü. Bir anons sesi geldi: "Çocuklar, zombiler! İmdat!" O an kanımız dondu. Ne yapacağımızı bilemedik. Ne yapabilirdik ki? Yasaklı olan bir odada oyun oynamaya başlamıştık. Eğer bir şey olsa kimse bizi bulamazdı çünkü yasaklı bir odadaydık ve kimse odaya girmeye cesaret edemezdi.Şimdi ne yapacaktık? Yemeğimiz, suyumuz, kitaplarımız ya da herhangi bir eğlence eşyamız yoktu. Sadece boş bir şişeyle şişe çevirmece oynuyorduk. Nereden bilebilirdik ki zombilerin okulu basacağını? O an anonsun geldiği ilk başta inanmadık, aramızda güldük. "Öğrencilerden biri şaka yapmıştır," diye düşündük. Ama o an odada ışıklar bir anda söndü. Ben de bir hışımla Zeynep’in koluna tutundum.O an hoşlandığım çocuklardan biri olan Eren kapının önüne geldi. Ter içindeydi, muhtemelen kimse girmeyeceği için oraya saklanmaya gelmişti ve bizi bulmuştu. Korkuyla konuşmaya başladı: "Arkadaşlar, okulu zombiler bastı ve kaçacak yer bulamıyorum. Tek açabileceğim yer burası olduğu için buraya geldim. Siz burada ne yapıyorsunuz?"Eren tam bir ispiyoncuydu, o yüzden ona yasaklı odada şişe çevirmece oynayacağımızı söyleyemezdik. Yoksa bu zombi istilası bittiğinde anında öğretmenlere söyleyip bizi okuldan bile attırabilirdi. Biz de "Biz de zombilerden kaçmak için buraya geldik. En güvenli yer burası olacağını düşündük, istersen sen de gel," dedik. Eren hemen bir hışımla yanımıza geldi. Işıkların olmadığını görünce bir şaşırdı, ondan sonra şalterleri kontrol edip tekrar ışıkları açtı. Eren yanında dört adet su, bir adet cips ve bir adet de sandviç getirmişti. Bu bize iki veya üç gün idare edebilirdi ama sonrasında ne olacaktı? Eğer üç gün içinde zombiler okuldan çıkmazsa ve istila devam ederse ne yapacaktık?O an Zeynep aklına mükemmel bir fikir getirdi ve bize dedi ki: "Arkadaşlar, durun! Kapıları kilitlediklerini söylemediler, demek ki okuldan çıkabiliriz!" O panikle bu nasıl bizim aklımıza gelmemişti ki? Ama o an bir şeyler oldu, bütün kilitler bir anda devreye girdi. Ne olduğuna şaşırdık tabii.Sonra Erdal koşarak bir tane dolaba saklandı ama Zehra en büyüğümüz olduğu için dolapların hiçbirine sığmadı. Onu orada bırakamazdık, onu zombilere yem edemezdik sonuçta. Onu da bir yere saklamak zorundaydık ve bunun için biz de dolaplardan tekrar dışarı çıktık. Saklanacak yer aramalıydık ama aslında saklandığımız yer bence gayet iyiydi. Zombiler bizi nasıl bulabilirdi ki?O an hemen sınıflarımıza çıkıp birer tane mont aldık kendimize. Kimin olduğuna bakmadık çünkü bunun şu anda bir önemi yoktu. Ben kendime ekstradan iki tane daha mont aldım; ne olur ne olmaz, belki bir tanesini kendime yastık yapar, diğerini kendime battaniye yapar, diğerini ise dışarı çıkarken giyerdim. Sonra bir anda elektrikler gitti. Biz ne olduğunu bile anlamamıştık ama bu yaşadıklarımızdan sonra zaten elektriklerin gitmesi gayet normal geldi. Biz önümüzü görmeden dışarı çıktık. Kimi çocuk küfrediyordu, kimi çocuksa olanlara şaşırmıştı. Bazıları ise bunların gerçek olup olmadığını sorguluyor, bir deneme testi olduğunu söyleyip gülüyorlardı. Ama ya eğer bir deneme testi değilse, o zaman ne yapacaktık? Ya gerçekten zombiler okulu bastıysa?O an karşımıza bir tane zombi çıktı. O kadar çirkin bir şeydi ki ama yakından baktığımda en iyi arkadaşlarımdan biri olduğunu fark ettim. Bu çok kötü bir haberdi çünkü en iyi arkadaşım zombi olmuştu. Peşimizde koşmaya başladı. Zombiler hızlı değildir denirdi ama zombiler herkesten hızlıydı. Hemen koştuk. Ben Zeynep’in elini tuttum ve koşmaya başladım. Sonra tekrar kilitli odaya gittik. Orada güvende olmadığımızı hissedip bu sefer geçen sene kapatılan alt kattaki kantine gittik ve kapıları kapattık. Orada bir sürü masa vardı, böylece hem kalacak yer hem de yiyecek bulabilirdik çünkü orası artık yemek deposu olarak kullanılıyordu ve bir sürü de yemek vardı.Bugün öğle yemeğini daha yememiştik, bu yüzden yeni hazırlanan öğle yemekleri gayet sıcak bir şekilde önümüzde duruyordu. Orada bir okula yetebilecek yemek vardı, yani bizim muhtemelen bir hafta, belki de bir ay yetebilirdi. Erdal çok mutlu oldu çünkü yemeğe düşkün bir çocuktu. Eren hiç sesini çıkarmıyordu çünkü korkudan şok olmuştu. O an nasıl koşabildiğini o bile anlamıyordu. Ben de hemen bir su aldım çünkü koşarken çok terlemiştim.O an kantin camına bir şey yapıştığını hissettik. Bu, hayatımda görüp görebileceğim en korkunç şeydi çünkü bu bir beyindi ve biz anında çığlık attık. O an Cemre karşımıza çıktı ve zeki bir şekilde, sanki her gün görüyormuş gibi konuştu: "Arkadaşlar, merak etmeyin, bu sadece bir beyin. Yani bize bir şey yapamaz. Biz hâlâ kilitli bir odanın içindeyiz, güvendeyiz. Yemeğimiz var, suyumuz var. Bir süre burada dayanabiliriz zaten ondan sonra bence salgın falan geçmiş olur."
