1900’lü yıllarda boğaz içindeki küçük bir kasaba’da bir kuş uçarken bir evin bahçesine ağızında taşıdığı Elma ağacı tohumunu düşürüyor. Aradan yıllar geçiyor, bu tohum kocaman bir Elma ağacı’na dönüşüyor. tabi kasaba da büyüyor. Günlerden bir gün o eve 2 çocuklu bir aile taşınıyor, çocukların biri kız diyeri erkek. Bu çocuklu aile bizim Elma ağacı’nı çok seviyor, her gün sulayıp buduyorlar. Çocuklar yaz ayları Elma ağacı’nın altında oyun oynamayı çok seviyorlar, ağaca salıncak kurup sallanıyorlar, elmalarını afiyetle yiyorlar. Tabi bizim ağaç gölgede yapıyor :)
aradan yıllar geçmiş çocuklar büyümüş ağaç yaşlanmış
bizim minik kasaba da bir şehre dönüşmüş.
ama… her yer bina içindeymiş bizim ağaç daha önce hiç böyle birşey görmemiş, zavallı ağacın buna alışması aylar sürmüş. Ağaç yaşamını sürdürmeye devam ediyormuş ama çok sürmeyecekmiş çünkü ertesi sabah işçiler gelip ağacı kesmişler ama pişman olacaklarını bilmiyorlarmış.
Şehirde son kalan ağaç bizim elma ağacı’imiş şehirdeki insanlar nefes yetmezliği çekmeye başlamışlar başka şehirlere göç etmişler şehirde nerdeyse kimse kalmamış biri dışında bu ağaçlı eve taşınan erkek çocuğu. Bizim erkek çocuğun ismi berk’miş berk ağacın yanına gitmiş birde ne görsün? Kesilen ağaç kütüğünün yanında bir elma! Berk elmayı alıp yemiş çekirdeğini de gömmüş birkaç hafta sonra o çekirdek ağaca dönüşmüş berk farklı şehirlerden fidan ve tohum alıp şehre dikmiş böylece nefes yetmezliği sorumu düzelmiş! İnsanlar şehrine geri dönmüş ağacın önemli bir kaymak olduğunu anlamışlar,
artık boş yere kullanmıyorlarmış.