Yaşama sebebi arıyorum.
Arkadaşlarım? Gerçekler mi? Zannetmiyorum.
Ailem? Eh, iyi insanlar ama bensiz daha mutlular.
Öğretmenlerim belki? Sınıfta eksik olsam ne farkeder.
Kuzenlerim? Bir sürü var zaten, ben olmasam ne değişecek.
Ben iyi bir insanım. Ben iyi bir insanım. Ben iyi bir insanım. Ben iyi bir insanım. Ben iyi bir insanım. Ben iyi bir insan mıyım? Onun kadar iyi bir insan mı? Mükemmel bir insan mıyım? İnsanlar gerçekten benle arkadaş olmak ister mi?
Ben kimim?
Adım Melis. 13 yaşındayım, 14'e 6 ay kaldı. 7. sınıfa gidiyorum. Zeki sayılırım, yani öğretmenlerim öyle diyor.
Hayır, hayır. Bu ben kimim cevabı değil.
Ben kimim cevabı işte bu:
Adımın Yume olmasını isterdim. Reşit olmak, kendi evimde yaşamak isterdim. Üniversiteye gitmek isterdim. Kesinlikle zeki olmak isterdim. Kimliğimi utanmadan açıklamak isterdim. 'Ben garip biriyim' demek isterdim. Giyim tarzına sahip olmak isterdim. İnsanlar beni sevsin isterdim. İnsanlar beni sevsin isterdim. İnsanlar beni sevsin isterdim. İnsanlar beni sevsin isterdim.
Ama bunlar sadece yalan olurdu. Yalan da olsa hayal. Hayaller umudun ışığıdır.
Ne işe yarıyorum ki? Bence hiçbir işe. Ah, konudan saptım.
Ben ne için yaşıyorum?
Dinim için.
Müslümanım ben, korkuyorum cehenneme gitmekten. Çok sevdiğim Allah'ı (c.c) üzmekten. Namazımı her kaçırdığımda, her abdest almadığımda, her açıkken attığım adımda, her işlediğim günahta korkuyorum.
Ama bazen korkular daha cazip gelir.
Söz vermiştim ben 6. sınıfta. "Annem demon slayer izlediğimi görmezse 2 hafta 5 vakit namaz kılacağım." demiştim. Hala kılmadım o iki haftayı. Üzerinden neredeyse 2 yıl geçti ama hala kılmadım. Böyle ölemem... Daha sözümü tutmadan ölemem.