İlişkileri bir sır gibi büyüdü. Ne gündüzün ışığında buluşabiliyorlardı ne de kalabalık sokaklarda... Karan’ın düşmanları her yerdeydi ve Doğa onun tek zayıf noktası haline gelmişti. Karan bunu çok iyi biliyordu. Bu yüzden buluşmaları hep gecenin karanlığında, Doğa’nın küçük evinde ya da Şile taraflarında, denize sıfır gizli bir dağ evinde gerçekleşiyordu.
O gece dağ evindelerdi. Dışarıda karla karışık yağmur yağıyor, şömine çıtır çıtır yanıyordu. Doğa, şöminenin karşısındaki minderlerin üzerinde oturmuş, dizlerine sardığı battaniyenin altından ateşi izliyordu. Karan ise hemen arkasında, kızı kollarına almıştı. Doğa’nın başı Karan’ın geniş göğsüne yaslıydı.
"Sana dair hiç bilmediğim o kadar çok şey var ki," dedi Doğa, adamın elindeki nasırlı parmaklarla oynarken. "Çocukluğun... Nasıl böyle bir adam oldun?"
Karan derin bir nefes aldı. Göğsü Doğa’nın başının altında yükselip indi. "Babam öldürüldüğünde otuz iki kurşun yemişti," dedi Karan, sesi buz gibi bir dürüstlükle. "O gün on iki yaşındaydım. Ağlamama bile izin vermediler. Bir silah verdiler elime ve 'Soykanların varisi ağlamaz, öç alır' dediler. Ben çocuk olmadım Doğa. Doğduğum gün büyümek zorundaydım."
Doğa dönüp Karan’ın yüzüne baktı. Adamın gözlerindeki o köklü, hiç geçmemiş çocukluk acısını gördü. Eliyle Karan’ın yanağını okşadı.
"Çok yalnız kalmışsın," dedi Doğa yavaşça.
Karan kızın avucunu öptü. "Seni bulana kadar evet. Sen benim karanlığıma düşen tek ışıksın Doğa. Ve ben o ışığı söndürmemek için gerekirse tüm şehri yakarım."
"Beni korkutuyorsun," dedi Doğa.
"Korkma," dedi Karan, kızın dudaklarına bu kez tutkuyla dokunarak. "Sana dokunan eli keserim, sana bakan gözü oyarım. Ama sana asla zarar gelmesine izin vermem."
O gece, kar fırtınası dışarıda dünyayı beyaz bir kefenle örterken, şöminenin sıcaklığında iki ruh birbirine tamamen teslim oldu. Doğa, korkularını Karan’ın kollarında bıraktı; Karan ise acımasızlığını Doğa’nın masumiyetinde unuttu.