Aylar sonra...
Şehirdeki fırtına dinmiş, Haşmet Sancakar adalete teslim edilmiş ve yeraltı dünyasındaki kirli savaşlar yerini sessiz bir kabullenişe bırakmıştı. Karan Soykan, ilk kez imparatorluğunun dizginlerini adamlarına devredip geri çekilmeyi kabul etmişti.
Eskiçeşme’deki sahil kasabasında, denize sıfır ahşap bir evin verandasından martı sesleri yükseliyordu. Güneş batarken deniz laciverte dönüyordu.
Doğa, elinde iki fincan çayla verandaya çıktı. Üzerinde dökümlü bir hırka, gözlerinde ise artık hiçbir korkunun izi kalmamış huzurlu bir tebessüm vardı. Fincanın birini, bahçedeki ahşap masada dosya inceleyen Karan’ın önüne koydu.
Karan dosyayı kapattı. Kızın beline sarılıp onu kucağına çekti.
"Doktor hanım," dedi Karan, sesi artık fırtınalı değil, sakin bir deniz gibiydi. "Beni iyileştirmeyi başardın."
Doğa başını adamın boyun girintisine sakladı. Karan’ın kalbinin ritmini dinledi.
"Ben sadece yarayı sardım Karan," dedi Doğa yavaşça. "O yarayı iyileştiren senin içindeki sevgiydi."
Karan kızın çenesini tutup yüzünü kaldırdı. Yağmurlu bir gecede başlayan, kanla, tehlikeyle ve yasaklarla sınanan o aşk; iki ayrı dünyayı tek bir yürekte birleştirmişti. Karan, Doğa’nın dudaklarına huzurla öpücük kondururken, dışarıda batan güneş ikisinin üzerine altın rengi bir ışık düşürüyordu.
Gölge ışığa kavuşmuş, hikaye en güzel teşhişle son bulmuştu.