Bölüm 10 – Aynı Gece
Ela birkaç saniye boyunca hiçbir şey söyleyemedi.
Sanki hastanenin koridorundaki bütün sesler uzaklaşmıştı.
“Hayır…”
Başını iki yana salladı.
“Bu mümkün değil.”
Aras da elindeki belgeye bakıyordu.
“Babam…”
Ceren hemen araya girdi.
“Aras’ın babası onun gerçek babası değil.”
Aras başını kaldırdı.
“Ne?”
“Sen doğduğunda annen seni hastanede bıraktı.”
“Sonra seni başka bir aile evlat edindi.”
Ceren’in sesi titriyordu.
“Ama Ela’nın annesi seni yıllarca aradı.”
Ela’nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
“Benim annem neden Aras’ı arasın?”
Ceren cevap vermeden önce dosyanın içinden başka bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta iki bebek vardı.
Yan yana yatırılmışlardı.
Bebeklerden birinin bileğinde küçük bir bileklik vardı.
Üzerinde E harfi yazıyordu.
Diğerinin bileğinde ise A.
Ela fotoğrafa yaklaştı.
“Bu…”
Ceren başını salladı.
“İkiniz.”
Aras’ın sesi kısıldı.
“Peki neden bize yıllarca kardeş olduğumuz söylenmedi?”
Ceren gözlerini kaçırdı.
“Çünkü…”
“Çünkü siz kardeş değilsiniz.”
Ela’nın yüzü değişti.
“Az önce aynı anneden doğduğumuzu söyledin.”
“Hayır.”
Ceren derin bir nefes aldı.
“İkiniz aynı gece doğdunuz.”
“Ama farklı annelerden.”
Ela’nın kalbi yeniden hızlandı.
“Öyleyse neden bütün bu insanlar bizi birbirimizden uzak tutmaya çalışıyor?”
Ceren cevap vermeden önce koridorun sonuna baktı.
Bir gölge hareket etmişti.
Ceren’in yüzü bir anda bembeyaz oldu.
“Çünkü sizi ayırmaya çalışan kişi…”
“…hâlâ burada.”
Aras arkasına döndü.
Ama koridor bomboştu.
Sonra Ela’nın telefonu çaldı.
Bilinmeyen bir numara.
Ela açtı.
Karşıdan yaşlı, titrek bir kadın sesi geldi.
“Ela…”
Ela’nın nefesi kesildi.
“Annem?”
Kadın ağlayarak konuştu.
“Aras’a güvenme.”
Ela dondu.
“Sen kimsin?”
Kadın birkaç saniye sustu.
Sonra fısıldadı:
“Ben senin annen değilim.”
Telefon kapandı.
Ela’nın elinden telefon düştü.
Ve Ceren’in yüzündeki korku her şeyi anlatıyordu.
Çünkü Ceren o sesi tanıyordu.
“O kadın…” dedi.
“…yirmi dört yıl önce öldü.”
Devam edecek… ❤️📖
