HAZEL ŞAHİN
Varlık içinde yokluğa örnek verecek olursak, Hazel Şahin’i gösterebiliriz. Hazel, pembe rengi ve elbiseleri çok sever. O kadar sever ki odasında her yerde pembe elbiseler vardır. Ama bunlara rağmen Hazel, pembe renkten nefret eder.
Pusat bile bilir ki Hazel hiç pembe elbise giymemiştir. Ayrıca, çok duygusal olmasının yanında bir o kadar da duygusuzdur. Yeni tanıştığı biri, onun bir ruh olduğunu söyleyebilir. Unutmamak gerekir ki Hazel, arkadaşı olsun ister. Her yerde arkadaş arar ama asla ilk konuşan olmaz.
Pusat ve Nilay dışında dostu yoktur Hazel’in.
Pusat’la küçükken hastanede tanışmışlardı. Pusat da Hazel de bisikletten düştükleri için hastaneye gelmişti. Pusat o zamanlar çok sessizdi. Hazel ise her şeye cevap verirdi. Daha yedi yaşındalardı. Hazel, zorla Pusat’ın yanına gidiyordu. O gün Hazel ve Pusat’ın anneleri arkadaş olmuştu. Artık Pusat da Hazel’i çok seviyordu. Ortaokul ve liseyi birlikte okudular. Hazel avukat oldu, Pusat ise polis. İkisi de en başta doktor olmak istiyordu ama Hazel karar değiştirince, Pusat da fikrini değiştirdi.
Bugün 1 Nisan, Pusat’ın doğum günüydü. Son zamanlarda Hazel’in dışarı çıkması mümkün olmadığı için, Pusat Hazel’in evine gelmişti.
“Hoş geldin Pusat, iyi ki doğdun Pusat.” Bu bizim için bir espriydi.
Pusat için hazırladığım pastayı dilimlemek için mutfağa gittim ki Arel Kaya aradı.
Arel Bey, Uras’ın doktoruydu. Telefonu hemen açtım.
“Uras’ın vücudunda ciddi morluklar var. Bu morluklardan dolayı şikayette bulunmak isteyebilirsiniz...”
Yutkundum. Neler oluyordu?
“...Hemen hastaneye gelin.”