Sicak bir yaz gunuydu... Etrafta cocuklar kosturmaliydi fakat bugun farkliydi gizem annesinin elini tutmus ufak vucudu titriyordu. Soguktan degildi bu korkudandi annesi onu koruma amacli arkasina alirken goz ucuyla kizina bakti ve derin bir nefes aldi sessizce fisildadi
"Gizem..." dedi duyulmasi zoer bir sesle ama gizem hemen duydu ve annesine bakti
"Anne..."
"Üç dedigim zaman kosuyoruz." Dedi gulumseyerek gizem ise korkuyordu ama basini salladi adamlar yaklasirken annesi gulumseyerek saymaya basladi
"1... 2..." derin nefes aldi "3..."
Gizem kosmaya basladi hizla arkasina bakmadan ve agliyordu annesi oldugu yerden dururken bile kosmaya devam etti cunku biliyorduki kosmazsa ikisi icinde daha kotu olucakti sokaktan cikarken herkes kucuk kiza delo gormus gibi bakiyordu ama umursamadi ve var olan butun gucu ile kostu ozgurlugune ve o sirada bir adam gizemin karsisina cikti herseyi degistiricek o adam
"Gizem benimle gel artik benim yanimda guvende olucaksin".
*gizem korku ile arkasina bakti ve adamlarin onlara dogru kostufubu fark etti ve kosarak tek umudu olan o adama sarildi boylece gelecegi yavasca sekillendirdi
Bölüm sonu devam edicek...