Bölüm 2

Güneş, şehrin gri apartmanlarının arasından güçlükle süzülürken, Arda kafede vardiyasını tamamlamak üzereydi. Henüz yirmi yaşında olmasına rağmen hayatın ağırlığını sırtında taşıyordu. Ailesi uzak bir köyde yaşıyor, üniversite masraflarını karşılamak için hem okuyup hem çalışıyordu. O gün, masalardan birinde oturan kadını ilk gördüğünde, zaman sanki kısa bir anlığına durmuştu. Siyah saçları omuzlarına düşüyor, bakışlarında ise tarifsiz bir derinlik vardı. Kadın, kitap sayfalarını çevirirken kahvesinden küçük yudumlar alıyor, etrafındaki kalabalığa aldırış etmiyordu. Arda, istemsizce ona bakakaldı. Kadın, gözlerini kitaptan kaldırıp Arda’nın bakışlarıyla karşılaşınca hafif bir tebessüm etti. Bu tebessüm, Arda’nın kalbine ince bir kıvılcım düşürdü. İçinde, anlamlandıramadığı bir heyecan dalgalanıyordu. — “Bir kahve daha alabilir miyim?” dedi kadın, yumuşak ama kendinden emin bir sesle. Arda tezgâha doğru yürüyüp kahveyi hazırlarken ellerinin titrediğini fark etti. İsmini sormak istedi ama dilini tutan bir çekingenlik vardı. Kahveyi masaya bırakırken kadın ona dikkatlice baktı: — “Teşekkür ederim… Bu arada ben Aylin,” dedi. Arda, o an adını söylemeyi unuttu. Sanki dili tutulmuştu. Ancak biraz sonra toparlandı: — “Ben de Arda.” İlk kelimeler böyle döküldü dudaklarından. O basit tanışma, ileride hayatlarını değiştirecek bir fırtınanın başlangıcıydı. O günden sonra Aylin, sık sık kafeye gelmeye başladı. Başlangıçta sıradan sohbetlerle başlayan yakınlık, zamanla daha kişisel konuşmalara dönüştü. Aylin, edebiyattan bahsediyor, hayatın zorluklarını dile getiriyor, Arda ise onu hayranlıkla dinliyordu. Ama Aylin’in parmağındaki yüzük, Arda’nın zihninde sürekli bir gölge gibi asılı kalıyordu…