-Hoş geldiniz İclâl Hanım.
Kafamla garsona selam verip Levent abinin oturduğu masaya yürümeye başladım. Beni fark edince yüzündeki babacan bir gülümsemeyle baştan başa süzdü. Tam karşısına oturup uzun saçlarımı geriye attım.
-Bekletmedim değil mi?
-Yok canım alt tarafı bir saattir buradayım.
Orta yaşlı yüzü gülerken daha da kırışmış dudak kenarları parantezler halinde geriye çekilmişti. Derin yanak çukurlarından bir tanesindeki ben, her harekette yer değiştiriyordu. Önündeki bifteğe çatal batırıp bıçağıyla kesmeye başlayınca.
-Ee anlat bakalım aldın mı seninkini?
Alnım buruşmuş gözlerim kapanmıştı.
-Ya abi seninkili meninkili diye konuşma lütfen rica ediyorum. Zaten o karşımdayken bütün her şeyi tekrardan yaşadım, çok yorgunum o yüzden.
Ağzındaki eti çiğnerken baygın bakışlarını numaralı, ince çerçeveli gözlüklerinin arkasından bana yolladı.
-Seni görünce ne tepki verdi?
-Çok şaşırdı ama bir yandan da hoşuna gitti, tabii bu kısa sürdü.
Cümlemin hemen arkasından her iki işaret parmağımla bir kare çizip pis pis sırıttım. O da gülümseyip kıs kıs gülerken başını sağa sola sallamıştı.
-Ee abi sen niye çağırdın beni?
Dizlerinin üstünde duran beyaz bezle ağzının kenarlaını silmiş...
-Hıh, asıl meselemize gelelim.
Aşağı kaymış destekli gözlüğünü işaret parmağıyla yukarı çekip jöleli uzun saçını eliyle arkaya taradı.
-Seninle küçük bir anlaşma yapmak istiyorum.
Anlamak için kaşlarımı çatmış...
-Bu işelere uzun bir ara vermeni istiyorum.
Tek kaşım havaya kalkmış, sandalyede dikelmiştim. Kendisini ne kadar sevsem de bu söylediği hoşuma gitmemişti.
-Meseleyi açar mısın abi.
Su dolu şarap bardağından büyük bir yudum alıp ağzında çalkaladı ve yuttu.
-Tabii. Ankara'ya, kazandığın üniversiteye gitmeni istiyorum.
Küçük şoklar gittikçe büyüyordu. Neredeyse siyah olan gözlere daha dikkatli baktım.
-İyi güzel, gideyim de neden?
Eliyle iki sayısını gösterirken:
-İki sene deneme süresiydi...nasıl söylenir pek bilmem genelde bodoslama girerim mevzuya biliyorsun ama seninle konuşurken...İclal, olmaz kızım, senden olmaz.
Dediği hem üzmüş hem de sinilendirmişti. Dilime, dudağımdaki metal tadındaki ruj geldiğinde sertçe yutkunup:
-Levent abi, yani ben yanlış bir şey mi yaptım?
Ciddiliği yüzünü hiç terk etmeksizin sorumu cevapladı.
-Bak İclal, bundan iki yıl önce bana ilk geldiğin günü daha dün gibi hatırlıyorum. Gün geçtikçe katılaşıp gaddarlaşıyorsun. Sigara içmiyordun sigara kullanmaya başladın, alkol almıyordun içmeye başladın. Yakında aklın başında gezmediğin bir an bile olmayacak diye korkuyorum. Ben eski İclal'i özledim be kızım.
-Abi n'olur beni yanına al! Dediğin her şeyi yaparım. Levent abi...kaç defa tacize uğradım, annemi kaybettim. Eğer tek başıma olursam bana sahip olmaya çalışır.
Gözlerimi küçük su damlacıkları istila etmiş anlamasın diye yere bakıp burnumu kaşımaya başladım. İşaret parmağını bana doğru uzatıp:
-Bak gördün mü, hemen gözün doldu. Senin doğanda yok be güzelim. Üzülüyorum senin böyle kendinle savaştığını gördükçe. Bu işe ya ömürünü vereceksin ya da bırakacaksın. Bak bana, babam öldü ağlayamadım lan.
Biraz alınmış gibi bakıp iç sesimi dinledim, haklı olduğunu söylüyordu bana. Bende biliyordum ya haklı olduğunu, yanlızca işime gelmiyordu. Cevap bekleyen gözlerine bakıp:
-Üniversiteden sonra peki? Ne yapacağım, bir işe girip çalışacak mıyım?
Kaşlarını havaya kaldırıp kuru, ince esmer parmaklarını açtı.
-Özgürsün. İster yine buraya gelirsin ister çalışırsın senin tercihin.
Sinirli sinirli bakıp dirseklerimi masaya koydum.
-Ya hiç gitmezsem buradan? Dedin ya "ya ömrünü vereceksin ya da bırakacaksın" ya ömrümü verirsem?
Gülümsedi fakat yüzüne bakınca hiç anlaşılmayan bir gülümsemeydi bu, anlık bir nefes verişti belkide.
-Senin ömrün yetmez.
Bir şeyler daha söylemek istedi fakat sonra suyundan yine büyük bir yudum aldı. İnce uzun kemerli burun delikleri açılıp kapandı.
-Bırak diyorsun yani?
Kafasını ağır ağır salladı dudaklarıma bakarken. Bağırıp çağırmak veya kavga etmek istemediğimden yerimden kalkıp masanın üstündeki arabamın anahtarını aldım.
-Afiyet olsun.
Acımasız yüz ifadesi tekrar çehresine büründüğünde:
-Teşekkür ederim.
Dişlerimi sıkarak ilerlemiş, restorandan çıkmıştım. Sahilden esen ılık nemli hava saçlarımı savururken göz yaşlarımı silip arabaya bindim ve ofisime doğru sürmeye başladım.
~~~
Geniş, siyahın hakim olduğu odamdan daha rahat kıyafetlerle çıkmış, bileğimdeki siyah tokayla saçımı at kuyruğu yaptım. Hücre koridorunda ilerlerken eşofmanımın cebinden kutuyu çıkarıp içinden ağzımla bir dal sigara aldım. Alev, sigarayı kuşattığında kilitli sandıktan 28 numaralı anahtarı alıp küçük parmaklıklı kapının önünde durdum. Tahta sandıkların üstünde uyuyan mühendisi bir süre tepkisizce izleyip ağzımdaki sigarayı elime aldım ve dişlerimi birbirine kenetledim. Gözlerimi ondan çekmeden anahtarı deliğinde çevirip içeri girdim. Demir kapıyı arkamı dönmeden kitleyip uyanan gözlere baktım. Bu, küçük bir banyo kadar büyüklüğünde olan hücrede sandığın üstüne oturup gülümsedi.
-Hayırdır, gecenin bu saatinde?
Sol elim hala kapı deliğinde sağ elim tutuşan sigarayı tutuyordu. Anahtarı cebime koyup yanına oturdum. Dirseklerimi dizlerime koymuş koca bir duman çekmiştim içime. Baş parmağımla alnımı kaşırken bana dokunamamasına uzun uzun gülmüştüm.
"Ya ömrünü vereceksin ya da bırakacaksın."
"Olmaz senden be kızım."
"Aklın başında gezmediğin bir an olmayacak diye korkuyorum."
Değişen yüz ifademle daha yarım olan sigarayı yere bastırıp sol elimi yanımda oturan mühendisin boynuna dolayıp arkasındaki duvara yasladım. Can havliyle elime sarılmış gözleri açılmıştı. Baygın baygın can çekişen yüzünü izliyor, hiçbir intikam tepkisi vermiyordum. Ayakları da benden kurtulma işine giriştiği sırada kafamı yana yatırıp boynunu bıraktım. Yere kadar eğilip öksürmesini izlerken derin bir nefes alıp çenesinden hafifçe tuttum, kulağına...
-"Bu ikimizin arasında bir sır, saklamaya söz veriyor musun?"
Gıcıklı sesiyle:
-Beni bu şekilde pes ettiremezsin.
-Göreceğiz, zamanla göreceğiz mühendis.
Yanağına hafifçe iki kere vurup gülümsedim.
♤◇♧