Bölüm 1

Cümlelerime nasıl başlayacağımı bilmiyorum. İnanır mısın böyle olacağını bu denli kötü olacağıma inanmak istemiyorum. Neden böyle oldu her şey çok güzelken iyiyken bir anda herşeyin berbat olması çok zoruma gidiyor kaldıramıyorum inanasım gelmiyor içimden hiç bir şey gelmiyor bu aşk sevgi üstüne titremelerim sanki çölün ortasında kürek çekiyormuşum gibi ilerlemek istiyorum ama su yok gidebileceğim bir deniz yok dermanım yok boşuna yoruluyormuşum meğersem. Kalbimde bir şey var gözümü kapattığım an her şey canlanıyor hepsi aynı sona varıyor bütün yollarım sana çıkıyor hayallerim yaşanmışlıklar üzüntülerim sevinçlerim bilmiyorum niye böyle bende miydi yoksa bu sıkıntı yoksa sende mi? Çok mu zordu bunları atlatmak veya her şeyi unutup yeniden en baştan en güzelinden yeniden doğmak. Baksana şuan aramızda şehirler var ama dün öyle değildi bir nefes kadardık nefesim nefesinle birleşmişti kollarımdaydın kalbinin atışı kokun sarılışın bakışın gülüşün beni sevişin bile bambaşkaydı sen ve ben diye bir kavram yoktu bizdik bedenimiz birleşmişti bunları hak edecek naptım ben bunu bana açıklar mısın? Neydi bizi bu denli inciten pardon beni inciten he bana açıklamasını yapacak kadarda mı yoksun veya senin için ben mi yokum kendim değilim kendimi kaybettim duygularım artık bana ağır geliyor yoruldum bittim resmen ben seni bilmiyorum hiç bir zaman duygularını açıkça belirtmedin bana yapamadın bunu hiç konuşmadın gururunu egonu hep ön planda tuttun benise her zaman gidip gelebileceğin bir kapı oysa ben seni evim sandım 4 duvarlı bir yer değil hayatımın tam merkezine koydum iyinde kötünde hep olmak istedim sense benden geriye kalan yıkık dökük bir harabe bıraktın tekrardan inşaa etmeye çalışsan beton tutmaz kolon dayanmaz yıkılırım eskisi gibi olamam ama bir lafınla sana herşeyimi feda edebilecek kadar da güçlüydüm. Beni ilk ve son görüşündü sevgilim beni ilk ve son sarılışın ilk ve son defa öpüp koklayışındı. Hissettiklerimi hissediyor musun sende hayır tabiki çünkü karakterin buna müsait değil dimi konuşmuştuk ya hani biz birbirimizi kaldırımayız çekemeyiz ama işte aşk bu insan sevmediği bir çiceği böceği bile sevdiği sevdiği için seviyor buna katlanıyor bir taşa değer verirsen o bile sana çicek açıyor sen bana karşı hiç çicek açmadın ki ektim suladım filizlendin her bir yaprağına ayrı ayrı özen gösterdim hep gözüm gibi baktım sana büyümen için çaba sarf ettim sen ne yaptın büyüdün yapraklarını açtın u tohumlandın ve soğuk vurdun dondun beni gene yüz üstü bırakıp o soğuk vuran çiçeğimi yeniden canlandırmamı bekledin. Bu saatten sonra ne ben çicek ekip bakarım ne de sen o çiceği tekrardan canlandırmamı isteyebilirsin. Kalbin gönlün kadar temiz olsun düşüncelerin saf kalsın bu denli sevgiyi görüpte neden böyle oldu diye 40 gece kalbine ağrılar girsin.