Bölüm 3

Aynanın önünde dakikalarca öylece kaldılar. Ne Lara ne de Yaman konuşuyordu. Sadece yansımalardaki silüetler birbirine yaklaşıyor, uzaklaşıyor, sonra yeniden birleşiyordu. O an, Lara için zaman büküldü. Birden gözleri karardı. Geriye doğru adım attı ve olduğu yere çöktü.Uyandığında, hanın yukarı katındaki küçük bir odadaydı. Yaman, pencere önündeki eski sandalyeye oturmuş, sessizce onu izliyordu.“Bayıldın,” dedi. “Aynanın karşısında... başka bir şeye bakıyordun sanki.”Lara boğazındaki düğümü yutkundu. “O an… bir şey oldu. Aynada kendimi değil, başka birini gördüm. Ama o da bendim.”Yaman başını salladı. “Bu odanın aynası sıradan değildir. Burada kalan herkesin bir gölgesi olur onda. Ve bazı gölgeler asla silinmez.”Lara yavaşça doğruldu. Odanın içi tozlu ama huzurluydu. Duvarlar sararmış geçmişleri tutuyordu sanki. Sonra gözü pencerenin hemen yanındaki küçük sandığa ilişti. Üzerinde bir anahtar vardı.Anahtarı eline aldığında garip bir sıcaklık hissetti. Sanki yıllardır bu anahtar ona aitti.“Burası... sanki daha önce geldiğim bir yer,” dedi Lara, fısıltı gibi. “Ama ilk defa buradayım.”Yaman gözlerini pencereden ayırmadan yanıtladı.“Bazen ruhun geldiği yere beden geç kalır, Lara.”Anahtarı sandığa doğru uzattı. Kilit tık diye açıldı. İçinden sararmış bir fotoğraf düştü yere. Lara eğilip aldı. Fotoğrafta genç bir kadınla bir adam lale bahçesinde birbirine gülümsüyordu.Kadın… tıpatıp Lara'ya benziyordu. Erkekse—Yaman'a.Lara'nın elleri titremeye başladı. “Bu… mümkün değil.”Yaman ayağa kalktı, yaklaştı ve fotoğrafı dikkatlice aldı.“Sana bir şey söylemem gerek,” dedi. “Bu bizim ilk karşılaşmamız değil.”