Aradan aylar geçmişti.
Her şey değişmişti gibiydi.
Ama kalplerindeki boşluk hala aynıydı.
Genç kız odasını toplarken eski bir kutu buldu. Kutunun icinde kurumus bir gül, birlikte çektirdikleri bir fotoğraf ve açılmamış bir mektup vardı
Titreyen elleriyle zarfı açtı.
Mektupta sadece şu cümle yazıyordu:
"Eğer bu mektubu okuyorsan,seni hala seviyorum demektir. Ama seni bırakmak zorundaydım.çünkü bazen sevmek,vazgeçmeyi De gerektirir."
Gözlerinden yaşlar süzüldü.
"Demek ki... hiç giymek istememiş."
Tam o sırada telefonu çaldı.
Ekranda tanımadığı numara vardı
Aramayı açtı.
Karşı taraftan derin bir sessizlik geldi.
Sonra kısık bir ses duyuldu:
"Gerçeği öğrenmeye hazırmısın?"
Telefon aniden kapandı.
Genç kız olduğu yerde donup kaldı.
Çünkü o ses...
Yıllardır unutmadığı kişiye aitti.
BÖLÜM SONU...