Merhaba, ben İnci ortalamanın bir tık altındaki güzellikte bir kızım. 11. Sınıfım ve İzmir'de yaşıyorum. Ailem beni ders baskısıyla büyüttü. Onlarda doğru düzgün mutlu anım yok. Peki bu beni üzüyor mu açıkçası artık alıştım. İki çocuktuk biz. Ablam üniversiteyi kazanınca İstanbul'a gitmişti. Annemin ve babamın baskısına dayanamayıp kaçtı. Zaten bizimle iletişim kurmuyor 7 yıldır. Benim en büyük yıkılışım o gidince oldu. Yavaş yavaş yerini kırgınlığa bıraktı. Ben ailesinden bile sevgi görmemiş biriyim bu yüzden herkese çok çabuk bağlanıyorum. İlk kazığımı 5. sınıfta yemiştim çok iyi hatırlıyorum. Kız sırf bana " yanına oturabilir miyim?" dediği için arkadaş olduğumuzu sanmıştım. 3 haftanın sonunda her şeyimi anlatmıştım. Sonunda kız benimle dalga geçerek sırlarımı bütün okula yaymıştı. İlk orada öğrendim birine bağlanmamayı. O günden beri düşe kalka öğrendim hayatın acı gerçeklerini.
Tanıtım Sonu
Umarım kitabımı beğenirsiniz.
