Yâra yara…

Yâra yara… Sana hayatımın en kötü günlerinden yazıyorum canfeda. Bu kadar yorgunluğu ve kırgınlığı nereye koyacağımı bilmiyorum. Yolun düşer de kalbime bir gün merak edersen beni, gökyüzüne bak ve gülümse, orda olacağım. Yumruklarımı sıkıyorum her canımı acıttıklarında canfeda. Yüreğime akıyor gözyaşlarım. Kimse tarafından anlaşılmadığı bu zamanda nasıl nefes alıyor insan, düşünüyorum. Yağmurlar bekliyorum, yağmurlar ; canıma can katacak. Altında ıslanıp göğe yükseleceğim yağmurlar, canfeda. Kimse tutmadı elimden, tek bir umudum vardı. Biri gelecek yaralarıma merhem olacak, yaralarımı sevecek, bana koşulsuz beklentisiz sarılacaktı. Yaralarımı daha çok kanattılar. Umut bitti canfeda … Umut bitti ….