Odanın içinde belki de ellinci turumdan sonra sessizce koltuğa çöktüm. Yaklaşık 9 saattir aynı soru dönüyordu kafamda. Şimdi ne olacak?
Beynimin akıllı ve itaatkar kısmı "Ne olacak boku yediniz,aferim isyankarlar" diye avaz avaz bağırırken; düşünmeme fırsat vermeden harekete geçmeme sebep olan kısmı " Yarım saat içinde bulacağız bir şeyler merak etme, çalışıyorum. GO GIRL!" diye sakin sakin oturuyordu.
'Bitirdik her şeyi. Bir isyan edelim dedik, başaracağımıza biz bile inanmadan, sonunu düşünmeden kazandık resmen. Yuh' diye isyan ettim aynaya karşı. Başaramayacağımız hiçbir şey yoktu elbette ama bu? Neyse ne ya. Önümüze bakacağız ne yapalım? Kazandıysak gerisi de gelecektir. Önemli olan zafer! diyerek mutfağa yöneldim. Başıma açtığım dertten habersiz keyifle kahve içmeye...