Bölüm 2

YANSIMA Bölüm 2 Daniela o gece uyuyamadı. Gözlerini her kapattığında banyodaki aynayı görüyordu. Işığın titreyişini. Yansımadaki kızın gülümsemesini. En kötüsü de söylediği cümleyi. Senin olamadığın kişiyim. Saatler ilerledikçe evin içi sessizleşti. Duvar saatinin tıkırtısı bile Daniela’nın kalp atışları kadar yüksek geliyordu. Yatağında doğruldu, battaniyeyi sımsıkı tuttu. Olanların rüya olmasını istedi. Ama lavabodaki buğulu camda yazan ismi hatırladı. Kendi adını. Sabah okula gitmek zorundaydı. Gitmezse her şeyi daha çok düşüneceğini biliyordu. Üniformasını giydi, saçlarını topladı. Aynaya bakmamaya çalıştı. Ama koridordan geçerken salonun büyük aynası gözünün ucuna takıldı. Yansıması oradaydı. Normaldi. Aynı hareketleri yapıyordu. Rahatlaması gerekirken içi daha da daraldı. Okul her zamanki gibiydi. Gürültü, kahkahalar, koşuşturan öğrenciler. Daniela sıraya oturduğunda defterini açtı ama hiçbir kelimeye odaklanamıyordu. Kalemi parmaklarının arasında çevirdi. “İyi misin?” diye fısıldadı arkasındaki kız. Daniela başını salladı. “İyiyim.” Ama değildi. Öğretmen tahtaya bir şeyler yazarken Daniela camdan dışarı baktı. O an camda bir hareket fark etti. Yansıması… başını çevirmemişti. Oysa Daniela sınıfa bakıyordu. Nefesi kesildi. Camdaki yansıma yavaşça ona döndü. Göz göze geldiler. Yansıma, dudaklarını kımıldattı. Tenefüste. Daniela kalemi düşürdü. Ses sınıfta yankılandı. Herkes ona baktı. Öğretmen kaşlarını çattı ama Daniela hiçbir şey söyleyemedi. Tenefüs zili çaldığında kalbi göğsünden çıkacak gibiydi. Koridora çıktığında aynalı panoların önünden geçmek zorundaydı. İnsanlar gülüyor, konuşuyor, itişiyordu. Kimse onun gördüğünü görmüyordu. Panonun önünde durdu. Yansıma ona bakıyordu. Ama bu kez gülümsemiyordu. “Beni neden çağırıyorsun?” diye fısıldadı Daniela. Yansıma başını hafifçe yana eğdi. “Çünkü zamanımız azalıyor.” “Ne demek bu?” “Ben içeride kalamam,” dedi yansıma. “Ve sen de dışarıda kalamazsın.” Daniela’nın boğazı düğümlendi. “Saçmalıyorsun.” Yansıma gözlerini kısarak baktı. “Saçma olan, senin bu hayatı yaşadığını sanman.” Koridordan biri Daniela’ya çarptı. Dönüp baktığında ayna boştu. Kalabalık akmaya devam ediyordu. Ama Daniela biliyordu. Bir şey başlamıştı. O gün eve döndüğünde ilk yaptığı şey banyoya gitmek oldu. Kapıyı kilitledi. Aynanın karşısına geçti. Ellerini lavabonun kenarına koydu. “Buradayım,” dedi. “Ne istiyorsun?” Ayna yavaşça karardı. Sonra içinden o tanıdık yüz belirdi. Ama bu kez daha netti. Daha gerçek. “Yer değiştirmeyi,” dedi yansıma. “Bir günlüğüne bile olsa.” Daniela geri çekildi. “Asla.” Yansıma gülümsedi. Bu gülümseme, dün geceki gibi değildi. Daha tehlikeliydi. “O zaman,” dedi sakin bir sesle, “ben kendim çıkmanın yolunu bulurum.” Işık söndü. Karanlıkta aynadan gelen tek şey, camın içinden vurulan hafif bir tıkırtıydı.