Yanlızlığın kalemi

Ansızın içimde hemen biriyle konuşma isteği uyandı. İstek de değil, dediğim dedik bir zorunluluk hissi. Yalnızlık sanki fiziksel olarak göğsümün üzerine çökmeye başlamıştı. Ben ikide bir de böyle oluyorum, bazen bütün insanları boyunlarına sarılıp öpecek kadar seviyorum, bazen de hiçbirinin yüzünü görmek istemiyorum. Bu nefret falan değil... İnsanlardan nefret etmeyi düşünmedim bile... Sadece bir yalnızlık ihtiyacı. Birgün telefona gelen msj ile onunla tanıştım nerden bile bilirdim ki önün ile tanışmak beni bi okadar çok mutlu edip bi okadar yanlızga sürükleyeceğini