Küçükken herkesin istediği gibi ben de büyüyüp yetişkin olmak isterdim ama hayat bana bunun ne kadar kötü bir şey olduğunu daha ben küçükken öğretti...
Daha 8. sınıfa gidiyordum. hayatın ailem yüzünden darmadağan olmaya başlamıştı. Hayır yani anlamıyordum insanlar neden bir sınav için çocuklarını bu kadar fazla sıkıyorlardı ki...
Tabiki de kazanamadı sınavı ve normal bi Anadolu lisesine gitmem gerekti. Ben hep ilkokuldayken ortaokula geçmeyi hayal etmiş bir insandım. Ama far ettim ki ne kadar büyürsek o kadar acımız artıyormuş. Liseye hiç geçmek istemezdim. çünkü ortaokulda çok sessiz ve çekingen bir kızdım. İnsanlardan hep uzak durmayı seçtim. O zamanlar bile biliyordum eğer insanlarla yakınlık kurarsam onların benden bıkacağını
Ben küçüklüğümden beri insanlardan nefret etmişimdir. Hayatta ne oluyorsa hepsi insanların yüzünden. İnsan denilen varlık sadece incitmeyi bilen kırılan kalpleri toparlamasını bilmeyen ve o kişiyi arkasında bırakandır. İnsanlar üçe ayrılır.
İlk olarak bizim dışardan gördüğümüz yüzlerdir. iyi masum bir o kadar da mutlu...
İkinci yüzleri ise sadece kişinin bildiği tarafıdır. O kimseye anlatamadığı tarafı...
Bir insan dışından ne kadar mutlu gözükse de iç dünyasında neler yaşadığını bilemeyiz..
Üçüncüsü ise masumların masum olmadıkları gerçek maskeleri...