Bölüm 1

1. Bölüm: Yanlış Sandalye, Doğru KalpOkulun kütüphanesi genelde sessiz olurdu… ta ki Daren’in sandalyesiyle birlikte yere düşüşüne kadar.“Of yine mi ya!” diye homurdandı Daren, elindeki kalemle birlikte yere saçılan notlarına bakarak. Yan masada oturan Açelya ise gülmemek için dudağını ısırdı. Onu izlerken hem sinirleniyor hem de istemsizce gülümsüyordu. Daren’in beceriksizliği, bir şekilde sempatikti.Açelya, notlarını uzatırken, Derin başını kaşıyıp teşekkür etti. “Bazen sandalyeler bana düşman gibi davranıyor,” dedi utangaç bir gülümsemeyle.“Yoksa sen oturmayı mı beceremiyorsun?” diye takıldı Ela, kaşlarını kaldırarak.O anda Daren, Ela’nın gözlerine baktı. Gözleri, güneş ışığında kahverenginin bin tonuydu. Gülümsemesi içten, ama aynı zamanda biraz da meydan okuyan bir gülümsemeydi. Daren’in kalbi hızlı atmaya başladı. “Belki de doğru sandalyeye oturmamışımdır,” dedi yavaşça.Açelya ne demek istediğini anlamamış gibi yaptı ama içi kıpır kıpır olmuştu. Kütüphanede sessizlik hâkimdi ama aralarındaki hava resmen elektrikti.Daren bir şey söylemeden sandalyesini hafifçe yaklaştırdı.Açelya hemen fark etti. “Ne yapıyorsun?” dedi, sesi titreyerek.Daren dudaklarında küçük bir gülümsemeyle, “Sadece notları birlikte çalışalım dedin ya… daha yakından görmem lazım,” diye fısıldadı.Açelya bir şey diyemedi. Gözlerini kaçırmaya çalıştı ama Daren sandalyesini biraz daha yaklaştırınca neredeyse dizleri birbirine değdi.“Şimdi… hangi konuyu çalışıyoruz?” dedi Daren, ama gözleri kitapta değil, Açelua’nın dudaklarındaydı.Açelya kalemiyle ona vurdu. “Odaklan Daren!”Daren kıkırdadı. “Odaklandım. Sadece yanlış yere.”Açelya yüzünü kızarttı, derin bir nefes aldı. “Sen ciddi misin?”Daren biraz eğilerek, alaycı bir ciddiyetle, “Çok ciddiyim,” dedi.Sonra sandalyesini hafifçe kendine doğru çekti — Açelua'yıda , onunla birlikte.Açelya bir an şaşkınlıkla nefesini tuttu. Aralarındaki mesafe bir nefes kadar kalmıştı. Derin’in eli hâlâ sandalyesindeydi, ama gözleri artık Açelya’nınkilerdeydi.“Belki de bu kadar yakın olunca daha iyi anlaşıyoruzdur,” dedi Daren alçak bir sesle.Açelya gülmemek için kendini zor tuttu. “Senin anladığın şey başka ama…” dedi.Ama cümlesini bitiremeden Derin’in sesi araya girdi:“Belki de aynı şeyi anlamaya başlıyoruzdur.”Bir anlık sessizlik…Sonra kütüphaneci “Sessiz olun çocuklar!” diye bağırınca, ikisi de irkilip kahkaha attı.Daren sandalyesini biraz geri çekti ama gülümsemesi hâlâ yüzündeydi.Açelya defterine bir şey yazarken, Derin eğilip baktı:Defterde küçük harflerle şu yazıyordu:> “Yanlış sandalyede değildin Daren. Sadece biraz yakındın.”Daren1 içinden, “Tam da doğru yerdeydim,” diye geçirdi.---