Bölüm 12

Aden, Altay’ın tişörtünü giydikten sonra, bir anlığına düşündü ve gülümsedi. Sanki her şey bir anda değişmişti. Su, gecenin serinliği, Altay’ın durumu yumuşatma şekli… Hepsi bir araya gelmişti.Aden:“Tamam, şimdi bir anı bırakmak için sıra bende o zaman.”Altay, kafasını eğip gülümseyerek Aden’e döndü.Altay:“Anı bırakmak mı? Hadi bakalım, ne yapacaksın?”Aden biraz eğilip, tuhaf bir şekilde gözlerini Altay’a odakladı. Birkaç saniye sessiz kaldılar. O an gerçekten birbirlerine yakın hissettiler.Aden:“Beni en çok etkileyen şey… İnsanların iyi niyetle yaptığı, ama yanlış anlaşılabilecek şeyler.”Altay, biraz düşündü, sonra başını sallayarak cevap verdi.Altay:“Evet, bazen iyi niyet o kadar karmaşık olabiliyor ki, insan kendini bile anlayamıyor. Senin gibi biriyle tanıştığımda, her şeyin ne kadar basit olabileceğini fark ediyorum.”Aden bir an şaşırarak baktı. Altay’ın cevabı, tüm geceyi daha anlamlı kılacak gibi hissediliyordu.Aden:“Bunu duymak… iyi hissettirdi. Teşekkür ederim.”İkisi de birkaç saniye sessiz kaldı, sadece denizin sesini duydular. Gecenin huzur verici atmosferi içinde bir an her şey sanki durmuştu.Sonra Aden başını kaldırıp gülümsedi.Aden:“Yavaşça kayboluyorum, geceyi bitirelim mi?”Altay:“Tabii, ama… Ne olur bir anı bırak bu gece. Benden sana hatıra.”Aden gözlerini kırparak gülümsedi.Aden:“Hatırlatacağım sana. Söz.”İkisi birlikte deniz kenarına doğru yürümeye başladılar, birazdan geceyi sonlandıracak, ama bu anı hiçbir zaman unutmayacaklardı.