Bölüm 40

Saatler geçmişti. Ceren, Kaan’ın yoğun bakım odasının önünde saatlerce bekledikten sonra, Elay’ın ısrarıyla biraz uzaklaşmıştı. Şimdi birlikte hastanenin koridorundaydılar. Kan testi sonucu çıkmak üzereydi. Ceren’in içi karmakarışıktı; korku, yorgunluk, kaygı ve açıklayamadığı başka bir hisle doluydu. Hemşire elinde bir dosyayla yaklaştı. > “Ceren Kalender?” Ceren ürkekçe başını salladı. Elay hemen yanına geçti. Dosya açıldı, birkaç saniyelik bir sessizlik oldu. Elay satırları okurken birden yüzü değişti. Gözleri hafifçe büyüdü, dudaklarını araladı ama kelime bulmakta zorlandı. Ceren’in sesi neredeyse duyulmayacak kadar inceydi. > “Ne… ne yazıyor?” Elay’ın sesi titredi. > “Ceren… sen… hamilesin.” Ceren’in gözleri bir anda kocaman açıldı. Nefesi boğazına takıldı. Ellerini göğsüne bastırdı, bir adım geri gitti. Sanki dünya başına yıkılmıştı. > “Hayır… hayır bu olamaz… bu… bu yanlış olmalı…” dedi kekelerken. Eli refleksle karnına gitti, sanki o an orada bir şey hissetmeye çalıştı. Dizlerinin bağı çözüldü. Yavaşça yere çöktü. Gözyaşları şakaklarından süzüldü, alnı terle karışmıştı. > “Elay… ben ne yapacağım? Daha Kaan… gözlerini bile açmadı. Ben bu gerçekle… tek başıma ne yapacağım?” Elay hemen diz çöküp onun karşısına geçti. Sarsılan omuzlarını tuttu. > “Bak bana, Ceren. Lütfen bana bak.” Ceren gözyaşlarının arasından ona baktığında Elay’ın gözleri de doluydu ama sesi netti. > “İçinde bir hayat taşıyorsun. Minicik, sessiz ama gerçek. Senin bir parçan. Kaan’ın da bir parçası… Evet, her şey belirsiz. Ama sen asla yalnız değilsin. Ve sen… çok güçlüsün. Bu cana bakmak zorundasın.” Ceren ağladı, içi yana yana ağladı. > “Elay… ben onsuz… ben Kaan’sız yapamam… o bilmiyor bile…” Elay onun ellerini tuttu, başını hafifçe salladı. > “Kaan bunu öğrenecek. Ve öğrenince seni, sizi daha çok sevecek. Şimdi ayakta kalman lazım. O bebek senin nefesinle büyüyecek. Kaan için, kendin için, o minik can için… dimdik durmalısın.” Ceren, bir eliyle gözyaşlarını sildi. Diğer eli hâlâ karnındaydı. > “Ben… ben çok korkuyorum. Ama… deneyeceğim. Bebeğim için…” Elay gözleri dolu dolu gülümsedi, onu sımsıkı sarıldı. > “Beraber yapacağız. Hiçbir zaman yalnız olmayacaksın. Söz.”