Gece sessizliği malikânede ağır ağır çökmüştü. Kaan, kapıyı neredeyse zorlayarak açtı, adımları dengesiz, nefesi kesik kesikti. Üzerindeki ceket dağınıktı, gözleri camlanmıştı. Sessizce oturma odasına geçti, eski koltuğa yığıldı. Elinde yarı dolu bir şişe vardı; birkaç yudum aldı, derin bir iç çekti. > Kaan (sayıklayarak, kendine ve boş odanın duvarına) “Ben… ben aşığım. Seviyorum seni, Ceren. Boşanamam senden…” Gözleri doldu, sesi titredi. Şişeyi yere koydu, elleriyle yüzünü kapattı. > Kaan (hırıltılı, çaresiz) “Hep seni korumak istedim… ama korktum… daha da kaybederim diye…” Bir an durdu, ardından tekrar konuşmaya başladı, sanki Ceren oradaymış gibi: > Kaan (boğuk, pişman) “Biliyorum, seni kırdım. Affet… Ama… ben sensiz yaşayamam.” Tam bu sırada, koridorun sonunda Ceren sessizce duruyordu. Kaan’ın sesini duyup odanın kapısında belirmiş, gözleri dolu doluydu. İçinden bir şeyler kopuyor ama ne yapacağını bilemiyordu. ---
Kaan, kahveyi aldıktan sonra koltuğa geri yığıldı. Gözleri ağır ağır kapandı, derin bir uykuya daldı. Ceren, onu uzun uzun izledi, içi buruk ama biraz olsun rahatlamıştı. “Oh be...” diye mırıldandı kendi kendine, hafifçe gülümsedi. “Sonunda… tek yatıyorum. Uykusuz gece yok.” Sessizce ayağa kalktı, ağır adımlarla koridora yöneldi. Kapıyı kapattı, kendi odasının yolunu tuttu.