Bölüm 1

Her sabah olduğu gibi bağırış seslerine uyanmıştım: "Ahu! Ne zaman uyanmayı düşünüyorsun?" evet, bu annemdi. Her sabah olduğu gibi sabah uyanmakta zorluk çekiyordum. hepimiz aynı değil miyiz anlamıyorum! sabah erken kalkmayı nasıl sevebilirsin ki? her neyse bu konulara kesinlikle girmek istemiyorum. Ben Ahu, reşit olmama rağmen hala liseye gidiyordum, gerçekten kötü bir durumdu. Annemin bağırışlarına daha fazla katlanamayıp artık kalkmam gerektiğini anlamıştım. Kalktım, ve siyah kısa saçlarımı düzleştirdim, makyajımı bitirip arabanın anahtarını aldım ve evden ayrıldım. Yolda giderken çok tanıdık bir yüz fsrk ettim, hemen durdum ve yanaştım. bu Gökçeydi. sanırım her zaman olduğu gibi okula geç kalmıştı ve Ömeri bekliyordu. Ömer benim Abimdi, gerçekten aptalın önünde gideniydi, Ama ne yapabilirsin kendi kanından sonuçta... Gökçeyi de alıp okula gittim, aptal abim gibi onu soğukta bekletecek değildim. Okula varmıştık, Fakat derslerin bir çoğu da boştu. Ben okulda kalmaktan nefret eden bir insandım her zaman. Benim için yaşamak, her zaman çalışmaktı bu hayatta en sevdiğim şey çalışmaktı. Bunun yanında Araba kullanmak, ha bir de artısını ekleyecek olursak da Dis*** adlı bir platformda vakit geçirmekti. Aslında fazla haşır neşir de olmamıştım hiçbir zaman, ama orada tanıştığım ve sohbetin ilerlediği, zaman içinde dostum olan insanlar hariçti elbette. Kızları da yanıma alıp okuldan çıktım. Ahu: "Bana sadece lokasyonu söyleyin, anında gideriz." Yelda: "Bir gün bizi öldürmenden o kadar çok korkuyorum ki!." Eflin: "Ama benim kapatıcı almam gerekiyor..." Ahu: "Tamam, ben sizi anladım. Birisi bağlansın müzik dinleyelim." Hemen sağ tarafımda Gökçe oturuyordu, Yüzümü ona doğru çevirdim: "Senin neyin var? Canın sıkkın gözüküyor." öylece dalıp gitmişti derinlere, belki yaşanmışlıklardan, belki de emin olamadığı sevdası parçalıyordu içini... Bana donuk bir bakış atarak: "İyiyim, sadece gözüm dalmış." Fazla zorlamamıştım, ama çok şey düşündüğünü fark etmiştim. Arabayı park ettikten sonra Avm'ye girdik, Önce alışverişimizi tamamladık, oradan kalkıp yemek yedikten sonra Kızları eve bırakmıştım. Eve gittim, önce halletmem gereken projeler, ödevler vs. hepsini hallettim. Daha sonra kulaklığımı taktım, ve Sunucumda gezinmeye başladım. Her şey güzel gözüküyordu, sohbet çok temiz bir şekilde akıp gidiyordu. Ve o an sohbette bir mesaj belirdi. belki de bu mesaj, beni hayatımın en büyük hatasını yapmama itecekti...