🖤🤍
Bir tartışma biter sanırsın.
Bittiği yerde kalır sanırsın.
Yanılırsın.
Bazı tartışmalar odada kalmaz. İnsanların içine girer. Sonra yürür, konuşur, nefes alır.
O gün biz o tartışmayla birlikte sahaya çıktık.
Eren masasının başında duruyordu. Önünde açılmış haritalar, yan yana dizilmiş raporlar, ekranlarda akan veriler… her şey hızlıydı ama düzensizdi. Kaos vardı ama kimse “kaos” demiyordu.
Ben kapının eşiğinde durdum.
Gitmek istemiyordum.
Bu hissi inkâr etmedim.
İstemiyordum.
“Toplanıyoruz,” dedi Eren.
Herkes sustu.
Ben hâlâ yerimdeydim.
Karan çoktan içeri girmişti. Masaya yaklaşmış, haritaya bakıyordu. Sanki az önce olanlar hiç yaşanmamış gibi.
Bu beni daha çok sinirlendirdi.
“Ben gelmiyorum,” dedim.
Oda bir anda sessizleşti.
Eren başını kaldırdı.
“Ne demek gelmiyorum?”
“Net,” dedim. “Bu sahaya çıkmıyorum.”
Karan başını yavaşça bana çevirdi.
Gözlerinde o tanıdık ifade vardı.
Yargılayan.
Ölçen.
Ve biraz da…
küçümseyen.
“Şaşırmadım,” dedi.
Bu iki kelime…
yeterliydi.
Ben ona döndüm.
“Bu bir korku değil,” dedim.
“Öyle mi?” dedi.
“Hayır.”
“Öyle.”
Eren araya girdi.
“Yeter artık. Bu kişisel değil, görev.”
Ben ona baktım.
“Bu görev değil. Bu açık hedef.”
“Zaten hedefiz,” dedi.
“Ben değilim,” dedim. “Ben hedef yapılmıyorum. Ben hedef bulurum.”
Karan hafifçe güldü.
Ama bu gülüş…
sinir bozucuydu.
“Bulduğunu sanıyorsun,” dedi.
Ben bir adım attım.
“En azından deniyorum.”
“Yanlış şekilde.”
“Sen doğruyu çok iyi biliyorsun ya.”
Eren masaya sertçe vurdu.
“Yeter!”
Bu sefer gerçekten bağırmıştı.
“Hepiniz aynı şeyi yapıyorsunuz,” dedi. “Kavga. Ego. Laf.”
Bir an sustu.
“Ve bu yüzden kimse ilerlemiyor.”
Sessizlik oldu.
Ama bu sefer…
boş değildi.
Eren haritayı gösterdi.
“Yeni bir nokta var,” dedi. “Sinyal buradan geliyor.”
Ben bakmadım.
Karan baktı.
“Eski bir depo,” dedi.
“Evet,” dedi Eren. “Ama içerisi boş görünmüyor.”
Emir bilgisayardan başını kaldırdı.
“IP izleri de oraya gidiyor,” dedi.
“Yani biri hâlâ aktif,” dedim.
“Evet,” dedi Eren. “Ve bizden hızlı.”
Bu cümle…
içime oturdu.
“Gidiyoruz,” dedi Eren.
Ben başımı salladım.
“Ben gelmiyorum.”
Karan bu sefer açıkça bana döndü.
“Geleceksin.”
Bu cümle…
emirdi.
Ben gözlerimi sabitledim.
“Hayır.”
Bir adım attı.
Yaklaştı.
“Bu senin seçimin değil.”
Ben de yaklaştım.
“Benim hayatım,” dedim. “Benim seçimim.”
Etrafımızdaki herkes susmuştu.
Kimse araya girmiyordu.
Çünkü bu…
yine aynı yere gelmişti.
Ama bu sefer daha sertti.
Karan eğildi.
Sesi düştü.
“Sen gelmezsen…” dedi, “oradaki herkes risk altında olur.”
Bu cümle…
vurucuydu.
Ben bir an sustum.
Ama geri adım atmadım.
“Bu benim sorumluluğum değil,” dedim.
Bu cümle…
ağırdı.
Eren bir adım attı.
“Derin…”
Ama Karan durmadı.
“Evet, değil,” dedi. “Sen sadece izlersin.”
Bu…
bilerekti.
Ben gözlerimi kısmadım.
Ama içimde bir şey sertleşti.
“Ben izlemem,” dedim.
“Öyle davranıyorsun.”
“Sen de öldürüyorsun.”
Sessizlik.
Bir anlık.
Ama yıkıcı.
Eren araya girdi.
“Yeter!”
Ama bu sefer…
kimse durmadı.
Karan bana baktı.
“Bu dosyayı taşıyamıyorsun,” dedi.
Ben ona yaklaştım.
“Sen de gerçeği.”
Bir an daha…
ve kavga çıkacaktı.
Gerçekten.
Emir araya girdi.
“İkiniz de saçmalıyorsunuz!”
Bu bağırış…
her şeyi durdurdu.
“Biri bizi içeriden izliyor,” dedi. “Ve siz hâlâ birbirinizle uğraşıyorsunuz!”
Bu cümle…
gerçeği yüzümüze vurdu.
Eren derin bir nefes aldı.
“Gidiyoruz,” dedi tekrar. “Herkes.”
Bu sefer kimse itiraz etmedi.
Ama bu kabul değildi.
Bu…
zorunluluktu.
Araca binerken içimde bir şey hâlâ direniyordu.
Gitmek istemiyordum.
Ama gidiyordum.
Karan yan koltuğa oturdu.
Aramızda mesafe yoktu.
Ama mesafe vardı.
Araç hareket etti.
Kimse konuşmadı.
Ama bu sessizlik…
öncekilerden farklıydı.
Çünkü bu sefer hepimiz biliyorduk:
Bu sadece bir görev değildi.
Bu…
kontrolün tamamen kaybolduğu noktaydı.
🖤🤍
Selamm asklarrr
Çok uzatmicam
Hemen diğer bölümü yazicammm
Görüşürüz diğer bölümmmm
Seviliyorsunuzzz
🖤🤍