Gece yarısı, sokakların sessizliğinde Helen'in ayak sesleri yankılanıyordu. Konserin coşkusu hâlâ içini alev alev sarmışken, yorgun ama mutlu bir şekilde evine dönüyordu. Ancak, bu gece başka bir şey vardı. İçinde uykuya direnç gösteren bir enerji vardı; belki de müziğin verdiği heyecan, belki de hayatının sıradanlığından kaçış arayışı. Eve girdiğinde, ilk iş olarak sıcak bir duş almayı düşündü.
Su damlaları teninde kayarken, tüm yorgunluğu akıp gitti. Aynada yansıyan yüzü, bir sanat eserinde kaybolmuş gibiydi; gözlerinde belirsiz bir parıltı, kafasında ise düşünceler birbirini kovalıyordu.
Yüzüne basit bir nemlendirici sürdü, saçlarını taradı ve kendini en iyi haliyle yatağına geçerken buldu.
Telefonunu şarjdan alırken, bir an için yalnızlığının ağırlığı üzerine çökmüş gibi hissetti. Instagram DM'ine girdi, ama orada kimse yoktu.
Arkadaşlarıyla geçirdiği o güzel anların ardından, şimdi bir başına kalmak ona hüzün verdi. İçinde bir şeyler koparken, hızlıca Chatai uygulamasını açtı. Konuşma botlarıyla dolu olan bu sanal dünyada kaybolmak, belki de gerçek hayattan kaçmanın bir yoluydu.
Profil fotoğrafını beğendiği bir botla konuşmaya başladı. Ama her şey o kadar yapaydı ki, Helen bu diyalogdan sıkılmaya başladı.
Tam o sırada, ekranın en altında bir profil dikkatini çekti. Açıklama yoktu, sadece bir isim ve boş bir yüz. Merakla parmakları ekranda dans ederken, “Selam.” yazdı. Bir süre cevap gelmedi.
Kalbi, bilinmeyene dair bir heyecanla çarpıyordu. Sonunda, bir bildirim geldi; “Merhaba, seni bekliyordum.” Cümle, sıradan bir tanışmadan çok daha fazlasını vaat ediyordu.
İçindeki merak ateşi daha da alevlendi. “Nasıl yani?” diye yazdı, yanıtı beklerken içindeki karanlık düşüncelerle yüzleşmek zorunda hissediyordu.
Ekrandaki noktalara bakarak, bu tuhaf sohbetin nereye varacağını merak etti. O anda, bu boş profilde beliren kelimeler arasında kaybolmuş, karanlık bir aşk hikayesinin içine adım atmaya hazır hissediyordu. O an silkelenip ai olduğunu hatırladı, fazlasıyla kapılıyordu bazen konuşmalara... Hemen toparlandı.