AYNI GECE DOĞANLAR
BÖLÜM 1 — 03.17
O gece yağmur sabaha kadar dinmedi.
Hastanenin üçüncü katında zaman durmuş gibiydi. Koridordaki beyaz ışıklar gözleri yoruyor, havaya sinmiş dezenfektan kokusu insanın burnunun ucunda kalıyordu. Arada bir bir kapı açılıyor, ardından telaşlı birkaç ayak sesi duyuluyordu.
Saat 03.17'de bir bebek ağladı.
Defne gözlerini kapattı.
Aylarca beklediği ses buydu.
Hemşire bebeği kollarına bıraktığında elleri titriyordu.
Küçücük yüzüne baktı.
— Merhaba...
Başka hiçbir şey söyleyemedi.
Bebeğin parmağı Defne'nin parmağına dokunduğunda gözlerinden yaş süzüldü.
— Ben annenim.
Aynı dakikalarda, hastanenin diğer doğum odasında Aylin de bebeğini kucağına almıştı.
İki kız bebeği.
İki anne.
İki ayrı oda.
Ve ikisinin de hayatını değiştirecek tek bir hata...
Nöbet değişimi sırasında koridorda büyük bir telaş çıktı. Bir hemşire dosyaları taşırken başka bir odadan çağrı geldi. Bebeklerden biri ağladı. Telefon çaldı.
Dosyalardan biri yere düştü.
Bilekliklerden biri çıktı.
Kimse fark etmedi.
İki bebek birkaç dakika içinde yanlış odalara götürüldü.
Kimse kötü niyetli değildi.
Kimse bir şey çalmamıştı.
Sadece küçük bir hata yapılmıştı.
Ama bazı hataların bedeli birkaç dakika değil, yıllar sürer.
Sence böyle bir hata gerçekten yıllarca fark edilmeden kalabilir mi?
Bu olayda en büyük suç kimde: hastanede mi, sistemde mi, yoksa kimse fark etmediği için herkes biraz mı suçlu?