Tavan arasındaki o rutubetli odada zaman durmuş gibiydi. Beşiğin başındaki Yavuz Bey, sanki omuzlarında dünyanın bütün yükünü taşıyordu. Emre’nin elindeki anahtar yere düştü; çıkan ses boş odada defalarca yankılandı.
"Kim bu baba?" diye sordu Emre, sesi titreyerek. "Bizden neyi sakladınız bu tozlu odada?"
Yavuz Bey, pencereden sızan zayıf ışığa baktı. "Sevgi bazen korumak değildir Emre," dedi yavaşça. "Bazen sevgi, birini korumak için gerçeği gömmektir. Annenle biz... 20 yıl önce bir karar verdik. Kimse zarar görmesin, kimse bu yükle büyümesin istedik."
Tam o sırada kapıda Leyla ve Defne belirdi. Leyla’nın gözleri beşiği gördüğü an doldu; o soğuk, profesyonel psikiyatrist maskesi ilk kez tamamen parçalandı. Hıçkırıklarını tutamayarak dizlerinin üzerine çöktü.
Defne şaşkınlıkla annesine bakarken, radyoda o ana kadar duydukları en net ses kaydı çalmaya başladı. Ama bu sefer ses Leyla’ya ait değildi. Ses, küçük bir çocuğun kahkahasıydı... ve hemen ardından gelen acı bir fren sesi.
O an her şey netleşti: Bu aile, mükemmellik tablosunun arkasına büyük bir kaybı ve bu kayba dair vicdan azabını saklamıştı. Kayıtları sızdıran kişi ise, ailenin bu acıyla artık yüzleşmesini Tavan arasındaki o rutubetli odada zaman durmuş gibiydi. Beşiğin başındaki Yavuz Bey, sanki omuzlarında dünyanın bütün yükünü taşıyordu. Emre’nin elindeki anahtar yere düştü; çıkan ses boş odada defalarca yankılandı.
"Kim bu baba?" diye sordu Emre, sesi titreyerek. "Bizden neyi sakladınız bu tozlu odada?"
Yavuz Bey, pencereden sızan zayıf ışığa baktı. "Sevgi bazen korumak değildir Emre," dedi yavaşça. "Bazen sevgi, birini korumak için gerçeği gömmektir. Annenle biz... 20 yıl önce bir karar verdik. Kimse zarar görmesin, kimse bu yükle büyümesin istedik."
Tam o sırada kapıda Leyla ve Defne belirdi. Leyla’nın gözleri beşiği gördüğü an doldu; o soğuk, profesyonel psikiyatrist maskesi ilk kez tamamen parçalandı. Hıçkırıklarını tutamayarak dizlerinin üzerine çöktü.
Defne şaşkınlıkla annesine bakarken, radyoda o ana kadar duydukları en net ses kaydı çalmaya başladı. Ama bu sefer ses Leyla’ya ait değildi. Ses, küçük bir çocuğun kahkahasıydı... ve hemen ardından gelen acı bir fren sesi.
O an her şey netleşti: Bu aile, mükemmellik tablosunun arkasına büyük bir kaybı ve bu kayba dair vicdan azabını saklamıştı. Kayıtları sızdıran kişi ise, ailenin bu acıyla artık yüzleşmesini istiyordu.