Acı,tek hissrttiğim şey acıydı. Kan içindeydim, çok canım acıyordu ama ne bağırdım, nede ağladım. Alışıktım ben acı çekmeye,daha 6 yaşındayken öğretmişlerdi bana acının ne demek olduğunu. İnsanlar tepemde koşuşuyor, Ambulans sesi yaklaşıyordu. Hiç yaklaşmasın istedim, dokunmasınlar acıma stedim. Fakat bunları bile kısa süre düşünebildim, bilincim kapanıyordu, sanki herkes gitmiş gibi sessizleşti etraf. Sessizliğin içinde bir ses duydum, bu o iğrenç adamın sesiydi. Evet,onu öldürdüğüm gece bana söylediğe cümle çınladı kulaklarımda. Ada sorduğunda hatırlayamadığım bir cümle
" Adının neden Yankı olduğunu biliyormusun? Kendi acı çığlıkların kulağında yankılansın diye! Yankı, şuan seni öldürsem ağlamazsın neden biliyirmusun? Sen acıya alışıksın, kendi çığlığının yankılarına alışıksın. Sen acı çekmek için doğdun!" Diyordu bana. Daha sonra hem ses gitti hemde karanlık sardı etrafı. Doğru söylüyordu ben acı çekmek için doğmuştum!