Bölüm 1

Soğuk bir aralık gecesi, limanın arka tarafındaki depolar sisin içinde kaybolmuştu. Eski bir deponun içinde bir adam dizlerinin üstündeydi. Elleri arkadan bağlı, nefesi düzensizdi. Güçlükle konuşmaya çalıştı: "İşleri ben yürütmedim. Gerçekten ben değilim." Gölgelerin arasından siyah kapüşonlu biri çıktı. Adam korkuyla bağırdı: "Sadığım ben, sana ihanet etmem." Gölge biraz daha yaklaştı. "Sadakat korkudan doğarsa işe yaramaz." Cebinden küçük bir not çıkardı. Adamın cebine sıkıştırdı. "Berka-" Ardından tetiği çekti. Tek kurşun. Silah sesi depoda yankılandı. Sonra derin bir sessizlik... Olay yeri şeritlerle kapatılmıştı. Savcı Savaş Tekin arabasından indi. Yüzü her zamanki gibi donuktu. Deniz yanına geldi. "Savcım,tek kurşun. Profesyonel atış ve hiçbir iz yok." Savaş cesede baktı. Bir anlık görüntü belirdi zihninde. Karanlık depo, çığlık ve tetik sesi... "Devam edin." Deniz adamın cebinden çıkan notu uzattı. Savaş notu açtı. "Adalet gecikmez." Bu cümle onun mahkemelerde kullandığı bir cümleydi. Akşam aile masasında herkes gergindi. Enes Tekin’in portresi duvarda asılıydı. Emirhan sessizliği bozarak konuştu: "Bu cinayet ortalığı karıştıracak." Eymen sakin görünüyordu. "Birileri mesaj veriyor olabilir." Berra göz ucuyla Savaş'a bakıp: "Dosya sende mi abi?" "Evet." Toprak sessizdi. Telefonunun ekranına bir bildirim düştü. Berkant: "Sorun var mı?" Toprak masanın altından yanıtladı: "Yok." Savaş odasına geçti. Başının ağrısı artmıştı. Ceketini çıkarırken kolunda hafif bir yanık izi gördü. "Bu ne?" Banyoya girip musluğu açtı. Bir an su kırmızı aktı, kan gördüğünü sandı ve gözlerini kapattı. Tekrar baktığında su normaldi. Aynaya yaklaştı, yansıması bir saniye gecikti. Savaş nefesini tuttu. Tam dönecekken kulağının dibinde bir ses: "Zayıfsın." Arkasını döndü, kimse yoktu. Tekrar aynaya baktığında yansıması hafifçe gülümsüyordu. Ama o gülmüyordu. Ozan purosunu yakmıştı. Berkant ve Tuna karşısındaydı. Berkant: "Toprakla konuştum, bir sorun yokmuş." Ozan dumanı üfledi. "O zaman biri dengeleri değiştirmeye çalışıyor." Tuna sakince ekledi: "Ve bize göz dağı vermeye çalışıyor." Savaş uyumaya çalışıyordu. Komodindeki ilaçlara baktı ve birini alıp içti. Gözleri kapandı, birkaç dakika sonra tekrar açıldı. Bakışları değişmişti, soğuk ve kararlıydı. Yavaşça ayağa kalktı, ceketini giyip kapıyı kilitledi. Bu Savaş değildi. Ama kim olduğunu o da bilmiyordu. Deniz dosyayı masaya bıraktı. "Savcım, limanın arka kamerası." Görüntü açıldı. Kapüşonlu biri deponun arkasından çıkıyordu. Yürüyüşüne, omuz duruşuna bakıldığında tam olarak kim olduğu anlaşılmıyor. Deniz yutkundu. Savaş uzun süre baktı. Yüzünde korku yoktu. Sadece boşluk. O anda kulaklarında bir ses yankılandı: "Adalet sensin."