Hayat
Hayat git gide zorlaşıyor çekilmez bir hal alıyor bir buçuk yılık hastane hayatından sonra duygularımı kaybettim 24.08.2021 tarihinde evimde patlama meydana geldi ve ben ağır yaralı olarak hastaneye kaldırıldım direk yoğun bakıma alındım iki ay makinelere bağlı yaşadım kendime geldiğimde eriyip bitmiştim yoğun bakıma yatığımda 73kiloydum çıktığımda ise 39 kiloydum adeta ermiştim o kadar zayıftı ki vücudum yürüyemiyordum mamayla ve damardan aldığım besin takviyesi ile besleniyordum yemek bile yiyemiyordum kendime geldiğimde iki ay uyuduğumu söylediler çok üzüldüm çok büyük zaman kaybı diye halbuki daha olacaklardan haberim yoktu tam 515 gün yatım hastanede vücudumun %90'ı yanmış 3 ve 2 derece sayısız anastazi ile pansuman oldum çünkü acılara dayanamiyordum her gün acı çekiyordum ve gün geçtikçe acılarım azalmak yerine artıyordu elimden bir şey gelmiyordu çocuk gibi oturup ağlıyordum tam 13 tane ameliyat geçirdim ve hala duzelemedim hastaneden kendi isteğim ile taburcu oldum hala büyük ve derin yaralar var ama evde daha iyi olacağıma inanıyorum. Hastane bana çok şey kaybettirdi gençliğimin en güzel günlerini tek başına bir hastane odasına gökyüzünü bile duvarların sınırladığı kadar görüyorum gençliğimin en güzel yaşlarımda yaşadım en kötü günlerimi en büyük kaybım sevdiğim sevdiceğim idi o beni gördükçe üzülüp ağlıyor idi bende o ağladıkça dayanamiyordum ayrılmayı denedim olmadı en iyisi kendimden soğutmak kolay olmadı ama öyle şeyler yaptimki ben bile kendimden soğdum ayrıldık her gün üzüleceğine bir gün üzülsün daha iyi olur dedim onu çok özlüyorum ama kavusamayiz artık ona olan aşkımı ona olan sevgime kurban etim Bi sevgili yapmış çok kötü oldum ama onun mutlu olduğunu görünce bisey diyemedim en büyük kaybım o oldu hastaneden taburcu oldum evdeyim ama hayat zor kabur kalmışım kollarımı doğru düzgün kullanamıyorum yani hep Bi yardıma ihtiyacım var buda insanın zoruna gidiyor ister istemez günler çok hızlı geçiyor yaslandığımin farkındayım 18 yaşındayım Bi 18 yıl daha yasarmiyim bilmem ama yüz yıl yaşamış gibi yorgunum hem zihinsel olarak çöktüm hem bedensel hep Bi düşünce bitmiyor kendi içimde boğuluyorum neyim var bilmiyorum ama hiç iyi değilim onu biliyorum ölmekten korkuyorum arkamda bırakacaklarımdan çekiniyorum ben çok acılar çekiliyorum ama hep Allaha şükür ediyorum kafamın içi sonsuz Bi okyanus kadar yoğun ama Bi okadarda ıssız çok yalnızım çok yalnızım ama kalabalıklarda sevmiyorum insanlara güvenmiyorum konuşmalarını istiyorum sesizik çok seviyorum gözlerimin içinde hapsolmuş bir ben var her ağladığımda boğulma tehlikesi geçiren ben beni ararken içimde kayboldum o kadar darki içim Bi nefes bile fazla geliyor bana mutluymuş gibi davranmak çok zor geliyor artık avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum ama yapamıyorum onun yerine sesiz çığlıklar atıyorum konuşmayı sevmiyorum bir bakış ile neler anlatıyorum anlaşılmıyorum sanki yabancı bir dil konuşuyorum kimsenin bilmediği kendimi kimseye anlatamıyorum bu yazıyı biri okuyorsa söyle demek istiyorum vasiyetim mezar taşıma şey yazdırın (mezara dikilen çiçek ölüyü diriltmez ) anlayana çok güzel söz hayat o kadar acımasız ki gülemem gereken yaşta bana ölmemi düşündüren Bi yaşantım oldu en zoruda sessizce ağladıktan sonra çaresizce kafanı yastığa koyup yatmaya çalışmak ailemin ve çevremin gözü önünde ölüyorum görmüyorlar sesimde kırgınlık var fark etmiyorlar gözlerim doluyor umursamıyorlar gün geçtikçe eriyorum anlamıyorlar içimde büyük bir boşluk var koskoca bir hiçlik bağıra çağıra anlatmak istiyorum ama kime neyi anlatıyorsun hissi mah vediyor beni üstümde çok değişik bir sakinlik ve hiç biseyin yolunda gitmeyisinimi kabullenmişim kafamın içi deliriyor ama sakin sakin on sekizimde sakallarım ağarmıştı büyüdükçe her şeyimi kaybetmeye başladım önce sevdiğim sonra gençliğim ve kaybedecek biseyim kalmadı sırada kendimi kaybedecem hastaneye yatığımdan beri insanları sevmiyorum konuşmak sohbet etmek istemiyorum ses duymak istemiyorum herseye aşırı sinirlenip aşırı üzülüyorum ama hiç bir zaman mutlu olamıyorum büyüdükçe mutluluk oranım azaldı yaşama sevinci fln uzun zaman önce kaybettim beni hayata bağlayan tek şey imanım Rabbime sığınmışlığım başka bisey değil pansumana giderken babamla dertleşir konuşuruz çünkü o benim tek arkadaşım sırdaşım ama anlatmak istediğim o kadar çok şey varki anlatamadığım tam konuşurken boğazıma düğümlenen hem kendimi ifade eden kelime bulamıyorum konuşamıyorum derdimi kimseye anlatamıyorum babam beni köpeğimi göstermek için yanına götürdü bir buçuk yıl sonra ilk defa gördüm o kadar özlemişim o bile değişmiş kocaman olmuş gözleri boncuk boncuk Gün geçtikçe zorlaşıyor şartlar zor yaşam zor ölüm zor insanların bana bakışları çok değişik acı ve korku dolu gözlerle bakıyorlar acaba diye düşünüyorum yaşarken iki büklüm olan bedenim ölünce dim dik duracakmı hersey zor hayat zor içimde değişik hisler var yazamadığım kaleme alamadığım acaba nası anlatırım diye düşünürken derdimi aylar yıllar geçmiş üstünden ve ben hala düşünüyorum ve Bi çözüm bulamıyorum aynı yerde kala kalmışım Hayat çok değişik insanlar çok değişik yada ben farklıyım bilmiyorum tek bildiğim herkese yabancıyım ben çevremde kimseyi istemiyorum git gide yabanileşiyorum kimseyi görmek duymak düşünmek dahi istemiyorum ne yaşadığımı bilmeden bana değiştin dediler doğru değişim ben beni tanıyamıyorum artık kendim bile bilmiyor neye ne tepki veririm kendimi kaybettim ve uzun zamandır bulamıyorum ya hersey yoluna girer kendimi yeniden keşfederim yada bu boşluk içinde kaybolur giderim anlatamamak değil anlaşılmamak çürüttü beni zaten ben hayatım boyunca çocuk gibi Bi şeyler bekleyip durdum Hayat çok farklı insanlar herseyi çabuk unutuyor şunun farkına vardım bende unutulmuşum geçmişte kalmışım insanların aklına bile gelmiyorum benimde unuttuğum çok şey var iyi olan hersey güzel olan hersey bu gün banyoda sıcak su ile ayaklarımı yikadım o kadar değişiki bir buçuk yıl sonra ilk defa yaptım mesela iki yıldır hiç yatağa yatmam ben sırtımdaki yaralar yüzünden oturarak uyurum o kadar özledim kardeşim Zeynep geçenlerde bir espri yaptı yüzümde hafif bir gülümseme oluştu benim o kadar yabancı geldiki bana o o his yeni fark ettim ben gülmeyi unutmuşum kötü olan tüm duyguları zirvede yaşarken mutluluğu daha keşfetmemisim mutluluk bana yabancı geliyor uzun zaman önce kaybettim duygularımı sahip çıka bildiklerim kötü şeylerdi iyi olan herseyi unutum kaybettim gülmek nası bisi yeni tadıyorum diğer insanlar hep gülüyor ya gerçekten mutlular yada iyi rol yapıyorlar nası mutlu oluyorlar bu kadar içten gülüyorlar anlam veremiyorum herkesin zifiri kendine karanlık Günler çok hızlı geçiyor eskiden günler geçmiyor derdim ama şimdi son sürat sonuma yaklaşıyorum sonum nası olur hayatımın geriye kalanı nasıl geçer bilmiyorum ama çaresizlikler ile dolu olur biliyorum, annem komşuya gitti kardeşim okula ve babamda işe gitti evde tek başıma kaldım inanılmaz bir sessizlik vardı nefes alış verişim kalp atışlarım damarlarımda dolaşan kanın sesini bile duyurdum yalnız kalmak güzeldi şu aralar durmadan deprem oluyor maraşta 44bin kişi hayatını kaybetti acaba dedim şimdi şu an deprem olsa evde bana yardım edecek kimsede yok ne yaparsın Osman dedim ve cevap verdim kanapede oturduğum yerden hiç kalmazdım ve sonumu beklerdim ve yazım yarım kaldı Bi saat arayla yazıyorum bunu annem gil geldi ve evde otururken yine deprem oldu annem gile beni bırakın siz gidin ben yük olurum size dedim yinede beni aldılar dışarı çıktık ve kışın ortasındaydik benim üzerimde sadece kısa şort vardı üzerime yaralarım dan dolayı bisey giyemiyorum ben ilk defa bu kadar üşümüştüm iliklerime kadar hissettim soğu ve arabaya bindik direk ve babam geldi bizim eski eve gittik ora daha az riskli en iyisi bağ evine gitmek dedi babam ora dağlık taşlık ölümden kaçınılmaz ama en azından tedbir alalım bağ geldik bura Erciyes dağının dibinde bura inanılmaz soğuk ısıtıcı bizi bırak kendini bile ısıtmıyor donuyorduk babam merkeze gitti soba ve odun getirmek için yoksa ısınmamıza imkan yoktu düşünsenize Çıplaksınız ve kışın ortasında Erciyes dağına çıkıyorsunuz ve burada bir hafta geçireceksiniz çok üşüyorum donuyorum üzerime bisey örtemiyorum ısıtıcının dibine oturdum oda sadece nereni yaklaştırırsan oranı ısıtıyor vücudunun geriye kalanı donmaya devam ediyor ben donuyorum elimdende bisey gelmiyor çok çaresizim Rabbime dua ediyordum benim sınavımda böyle devam ediyor yinede sabredeceğim ağladığım yerde oturuyorum Bi çocuk gibi ağlıyorum elimden hiç bisey gelmiyor işte bu beni sinirlendiriyor en sevmediğim şeyler ve korktuğum şeyler hep başıma geldi hastaneden korkardım bir buçuk yıl hastanede yatım iğneden korkardım allahın her günü iğne vuruldum soğu hiç sevmedim donuyorum üzerime bisey giyemiyorum günlerim çok zor ama çok çabuk geçiyor benim sınavım bu sabretmem lazım sığınacak kimsem yok Rabbime sığınırım bir tek burda soba yaktı babam soba kendini bile ısıtmıyor donuyorum ama kimseye derdimi anlatamıyorum babama dememe bile gerek yok elinden geleni yapıyor üzülüyor o üzülmesin diye üşümüyorum diyorum ama vicudum ele veriyor beni titrememek elde değil sessizliği o kadar çok seviyorumki anlatamam Şimdi bagdayiz gece yarısını geçti saat bağda tek başıma Bi odada oturdum düşünüyorum zaten hep düşünüyorum ama yalnız kalınca daha farklı düşünüyorum geleceği geçmişi olmuşu ve olacakları kısaca herseyi düşünüyorum az önce lavobaya çıktım babam yardım eti çok zorlandım kafamda hep Bi düşünce hiç çıkmıyor durmuyor herseyi en ufak ayrıntısına kadar düşünüyorum adım adım ihtimaleri olasılıkları hep düşünüyorum kafam çok yoruluyor ama hiç durmuyor durmadan düşünüyor artık uyamıyorum düşünmekten uyku gelmiyor parça parça uyuyorum Bi saat uyuyup yirmi üç saat ayakta duruyorum bazen hiç uyumuyorum özlediğim şeyler arasında rahat bir uykuda var. Sabah oldu yemek yedik babam dediki eski eve gidek orda kılozet var senin için daha kolay olur dedi yok fln desemde anlatamadım eski eve geldik buz gibi soba kurdular yaktık zar zor ısındı içeri babaannem gil bizim üst katta oturuyor ya yanımıza geldiler babaannem yengem çocukları annem Zeynep herkes bj odada oturduk çeneleri durmuyor bebeler bağırıp duruyor babaannemin kulağı az duyduğu için bağırarak konuşuyorlar deli oluyorum seslerin içinde sessizliği ne kadar çok sevdiğimi söylemiştim onada hasret kaldım onları çok seviyorum sevmediğim şey ses mutluluğu beklerken hep hayal kırıklığına uğradım yalnız hayallerim değil kalp kırıklığı ilede dolu hayatım pansuman vardı babam annem ben gittik hastaneye ben istemeye istemeye annem asansörden korktuğu için merdivenler ile çıktı benim pansuman olduğum kata babam ve ben asansörde baş basaydik babam dediki niye moralin bozuk dedi babama dedimki baba artık ben hastaneye gitmek için değil gezmek için evden çıkmak istiyorum dedim özgürlüğü özledim dedim buraya mahkum yaşamak istemiyorum dedim babam o günlerde gelecek dedi gözlerinde anladım beni teselli edecek bir cümle kelime bulamadığını pansumana girdim doktor baktı ettii yaralarım çok acıdığı için fazla dokundurtmuyordum doktorlarda beni tanıdığı için kıyamıyorlardı yoksa çok acılı bir şekilde gerçekleşdi pansuman 515 gün diğer hastalar pansuman olurken buna şahit oldum ve doktor en sonunda dediki Osman yaralar çok yavaş iğleşiyor dedi ve ardından dediki seni hastaneye yatırıp Bi kere daha ameliyat etsek olur dedi yaraların kapanmıyor dedi burda iglesmezse Ankara'daki doktorlarda resimlerini atık orda tedavi ol dedi babamın yüzüne gölgeler düştü bende ameliyatı kabul etmedim babam çıkarken dediki aramızda kalsın kimseye söyleme dedi çıktık tam asansör beklerken Bi ağlama sesi duyduk merdivenlerden geliyordu merak etik gitik baktık Bi kadın oturmuş feryat figan ağlıyor nedenini sorduk annesi yanmış durumu ağırmış iglesmiyormus yaraları yani doktor kötü şeyler demiş çok üzüldüm arabaya bindik babamla ben durmadan birbirimize espriler yapıp güldürmeye çalışıyor rol icabında olsa ikimizde gülüyorduk halbuki doktorun o laflarindan sonra ikimizinde dünyası yıkılmıştı bunu ne birbirimize nede çevremize beli etmiyorduk ama ikimizde iyi biliyorduk eve geldik babam beni bıraktı ise giti akşam altı gibi geldi eve ve herkesle konuştu eve gideceğiz fln diye doktorun dediklerini üstü örtük bir şekilde anlatı annem dediki direk ben durmam hastaneye yatarsa sen zaten emekli oldun yanında sen durun ben uğraşamam dedi o lafın üstüne daha çok yıkıldım babam anlattıkça gözlerim doluyordu ama göz yaşlarımın akmaması için elimden geleni yapıyordum sanki hani barajların ardında su birikir ya gözlerimde aynı öyle yaşlar birikmişti babama cevap veririken sesim titriyor ve ses tonum değişiyordu kendimi ne kadar sıktıysam en son hani derler ya boğazım düğümlendi derler ya valla gerçekmiş babam bisey diyor cevap vermek istiyorum ama cümleler boğazımdan çıkmıyor sanki tıpa ile tıkamışlar boğazımı hem yutkunamıyorum hem konuşamıyorum en son yürüyüş bahanesi ile başka odaya geçip hüngür hüngür ağlamaya başladım babam gördü alnımdan öptü ve dışarı çıktı onunda demek istediği çok şey var ama diyemediği babam köpeği boşladı dışarıda oyun oynadılar bende camdan izliyordum ama Bi yandanda ağlamaya devam ediyordum ama babam bakarken gülümsüyorum arkasını dönünce göz yaşlarım düşüyordu oda beni güldürmek için elinden geleni yapıyor sırf o üzülmesin diye gülüyordum ikimizde birbirimizin mutluluğu için ağlarken bile gülüyorduk babamı çok seviyorum ne kadar yaşarım bilmiyorum ama babam var olduğu sürece gerçek anlamda yaşayacağım onu biliyorum Hala bagdayiz deprem olacak diye telefon çekmiyor etmiyor soğuk oturuyoruz ben pansumana gitmek istemiyorum doktor ameliyat dediğinden beri psikolojik sıkıntılarım artı hemde evde otururken yanımdaki sandalye boştu ama kafamı Bi çevirdim biri oturuyordu çok korktum o gece ışıkları açık bırakıp uyuduk camın önünden üç kişi geçti gece gördüm eminim ama babam dediki bu civarda bizden başka kimse yok herkes merkeze gitmiş dedi bizim bağ dağın tepesinde ıssız tenha Bi yerde bizden başka kimse yok emindi ama ben gördüm ve babam dediki pansumana gidek dedi ben istemiyordum ama konuşarak kendimi ifade edemiyorum artık mesaj atim babama ve beni anlayacak tek kişi o biliyordum ve ona şu mesajı atim (Baba ben hastaneye gitmeyecem bunu bana yapma nolur beni Bi sen anlarsın oraya her gittiğimde mezara girip çıkmış gibi oluyorum pazartesi günü o laflardan sonra psikolojim allak bullak oldu cuma günü ışıkları yatırdım ya gece kotulendim diye eski evde yanımdaki sandalyede biri oturuyordu ışıkları yakınca kayboldu artık her hastane konusu açıldığında çok kötü oluyorum gitmediğim zaman daha iyim psikolojim iyi olunca motivasyonum artıyor ve daha hızlı ve iyi iglesiyor yaralarım beni anlayan tek senin babam beni oraya götürme lütfen seni çok seviyorum canım babam ) diye yazdım hiç bir cevap vermedi ve öğlene doğru annemi aradı ve dediki pansumana gitmiyoruz hastane hasta kabul etmiyormuş dedi biliyordum benim için yalan söylediğini ve beni anladığını ama bana dediki akşam ramazan ayına 10 gün var ramazana kadar gidek dayan ondan sonra gitmiyek beni seviyorsan dedi bisey diyemedim ona olan sevgim böyle basit şeylerle kıyaslanamaz bile psikolojim bozuluyor her hastane dendiğinde beni anlayan da Bi babam var babam son kez pansumana gidek dedi konuşarak cevap veremedim akşam yatarken mesaj attım ve ona ikici defa duygularımı anlatan mesajı attım ve şöyle dedim(Babam lütfen ya beni Bi sen anlıyorsun zaten derdimi Bi sana anlata biliyorum o gün dedin beni seviyorsan dedin sana olan sevgim hiç biseyle kıyaslanamaz paha biçilemezsin sen benim için ama lütfen beni oraya götürme canım acısı ayrı ruhumun acısı daha Bi ayrı korktuğumdan değil ben hala eskisi gibi korkusuz oğlunum ama oraya gidince ben beni kaybediyorum psikolojik olarak çöküşe geçiyorum oraya her gittiğimde toparlanamıyorum siz her hastane dediğinizde yutkunamıyorum babam beni sen çok iyi anlıyorsun sessizliğim en büyük çığlığımdır benim sende sessizliğimden ne olup bittiğini anlayan tek insansın canım babam seni çok seviyorum iyiki benim babamsın haa bu arada ilaçlarını içmeyi unutma akşam soracam bak) dedim babam beni çok seviyordu ve bunu hissediyordum ama bu dediklerime sinirlenmiş anneme dediki telefonda oğlun iglesmek istemiyor dedi hal buki ben evde mutluyken yaralarım daha hızlı iglesiyordu babam benim için bir babadan fazlasıydı kalbimin tek Bi yerine dehil her yerine hitab eden Bi sevgisi var canım babam Bi yerde Bi yazı okudum söyle yazıyordu ağlamak kirpiklerin uzamasını sağlarmış yani yardımcı olurmuş hastanedeyken herkes derdiki Osman kirpiklerin ne kadar güzel UP uzun derlerdi aklıma o geldi meğer benim kirpiklerim ondan uzunmuş gözlerimden yaşam pınarlarımı akıtığım için hastanede Bi çok anım oldu ve hep şifreli ama çok anlamlı konuşmaya başladım mesela ben hep pencereye sırtımı dönüp otururdum hastanede hemşirenin biri dediki Osman yönünü pencereye doğru çevirsen gökyüzünü izlesen için açılır dedi bende dedimki ben sahibi olmadığım gökyüzünü izlemem dedim yani demek istediğim gökyüzü bana hep özgürlüğü anımsatıyor ve hastanede özgür değilim ona sahip olmadıkça izleyip iştahlanmaya gerek yok dedim hastane bana çok şey kaybettirdi kazanmam gereken o kadar çok şey varki ama savaşmaya gücüm yok asla bu yazıları yazarken düşündümde yazar olmak ne kadar zor iki tane cümle yazmak için çok düşünmek gerek bende çok düşünüyorum ama yaza bilmek yazmak için çok yoğun duygular hissetmen lazım ama o duyguları anlatacak cümleler bulman lazım ben duygu seli yaşıyorum içimde deli fırtınalar ile ama anlatacak kelime bulamıyorum kendimi ifade edecek bir kelime cümle yok bulamıyorum kafam bazen patlayacak gibi düşünmekten yoruluyorum ciddi anlamada düşünmekten fiziki ve ruhani olarak çok yoruluyorum nemi düşünüyorum herseyi aynı anda düşünüyorum saçma sapan şeyleri çok basit şeyleri herseyi kafamda senaryolar kuruyorum ama sonuclandıramıyorum ve tekrar kuruyorum olmuyor ve tekrar derken Bi bakmışım saatler geçmiş bir günü nasıl geçirdiğimi bilmiyorum ne yaptım ne etim saatler çok çabuk geçiyor hatta aylar yıllar daha sanki dün çıkmışım hastaneden ama 54 gün olmuş o kadar gün ben ne yaptım nası geçti hiç bilmiyorum zaman kavramını kaybetmişim bazen hangi günde olduğumuzu bile bilmiyorum takvime bakıyorum Bi bakmışım ben sanıyorum hala salı günündeyiz takvime Bi bakıyom cuma günündeyiz ben o üç gün ne yaptım bilmiyorum ne çabuk geçti sanki Bi vidyo oyunun icindeyim hızlı hızlı level atladığım ama her levelde biseyleri kaybediyorum dünya bana cok basit geliyor umrumda bile değil hayal dünyasında yaşıyormuş gibi geliyor sanki hiç ölmeyecez ama hep büyüyecez yaşlanacağız akşam yemeği yerken gayet eğleniyorum ama Bi sorun oldu annem ve Zeynep başka bir konu yokmuş gibi pansuman konusunu açıp duruyorlar ve babamda haliyle aklına gelince azarlamadı ama kırgın bir şekilde konuştu tam babam konuyu kapatacak annem bisey diyip konuyu tekrar açıyor tekrar pansuman konusunu konustuk babam dediki Allah korusun Bi daha o hastaneye yatarsan işin zor dedi annem direk dedi ben yanında fln yatamam bakamam artık sen yat yanında dedi o kadar bıkmıştıki benden söyleyemesede beli ediyordu annemin bana en son sevgi dolu gözler ile ne zaman baktığını düşündüm ben yoğun bakımdan çıktığım ilk gün refakatçi olarak annemi bırakmış babam kendime geldiğimde annem baş ucumda oturuyordu osmanım diye yanıma geldi o günden sonra hiç sevgi ile yaklaşmadı bana seviyor biliyorum ama hiç beli etmiyor hiç hisetirmiyodu inanılmaz sinir krizleri geçirmeye başladım her an herseye aşırı tepki veriyorum hep düşünüyorum farklı alakasız şeyleri düşünüyorum geçen şeref ile oturduk dertleştik sadece Bi kaç bisi dedim çocuk söyleyecek söz bulamadı kendi kendime dedim lan ben o kadarmı bittiğim gece çökünce daha ayrıntılı düşünüyor insan sessizlik sayesinde ben iyi olan herseye çok uzağım farkındayım yalnızım geçen Bi baktım kaç dk kontürüm kalmış diye bakıyım dedim 750dk kontür yükletmisim 739d kalmış yani kos koca bir ayda sadece 11dk konuşmuşum sonda Bi düşündüm eskiden kaç bin dk'lar yukletirdim yetmezdi şimdi fark etim ben kimseye yetmiyorum herkes diyoki tutunacak Bi dal vardır fln diyor ben dalı bıraktım artık tutunacak dal değil tutacak kolum kalmadı bu günlerde içimde çok değişik bir his var ne bilmiyorum ama sanki yakın zamanda ölecekmişim gibi geliyor niye bilmiyorum ama öyle ve düşündüm Bi vasiyetim daha olacak babama olacak vasiyetim söyle (ölümü babam yıkasın çünkü ölduğümüzde tüm kaslar gevşemiş yaşarken kambur kaldım iki büklüm gördü babam beni hep öldüğümde dim dik durduğumu görsün )diye insanlar git gide daha çekilmez hale alıyor mesela şeref bile gıcığıma gitmeye başladı hiç haber vermeden Bi anda geliyor emri baki konuşuyor bazen mesajlarıma görüldü atıyor insanlara tolerans gösterince sınırlarını aşıyorlar küçük kardeşim Zeynep bile bana her konuda karşılık veriyor alay ediyor annemde öyle alay edip duruyorlar anladimki hersey güçmüş ben sağlıklı iken gücüm yerinde ikien çoğu insan adımı duyunca tereddüt ederdi Bi yere ben gitmeden namım giderdi ama şimdi unutuldum güçten düştüm ve yaralı aslanı görünce çakallar üşüşürler benim şu anki durumum 1000'ninci leveldeyken 1.levele düşmek gibi en zayıf insan bile beni en zayıf olarak görür şimdi bedenim ile pek bisi yapamıyorum bende aklımla biseyler yapmayı deneyeceğim çok düşünüyorum duramıyorum içim içime sığmıyor hiç iyi şeyler yazamadığım dan iyi bisey olacak diye Bi beklentim yok artık silmeye kıyamadığım Bi şey var silemiyorum olmuyor yapamıyorum dün annemle kavga etik bana dediki karşılık verme bana diyor en son kendimi tutamadım ve dedimki kızların karşılık verince sesin çıkmıyor ben iki kelime söyleyincemi suç oluyor dedim hemen sinirlendi küfürler yağdırdı ama gerçekten öyle küçük kardeşim Zeynep anneme neler diyor ablam neler diyor Bi bilsen sadece benim iki lafım batıyor doğru onlar kız biri evli biri küçük diyelim ama bende hastayım hem bedensel hem ruhsal hiç iyi değilim içime attığım o kadar çok şey varki dünyayı sırtıma alsam bu kadar ağır olmaz artık içim içime sığmıyor patlayacak gibiyim aldığım nefes bile daralıyor beni yüzüm gülüyorsa sırf babam üzülmesin diye o bakmadığı zamanlar ağlıyorum intihar haram olmasaydı bu dünyada yaşayacak bir günüm daha yoktu hiç bisey iyi gelmiyor hersey beni çok sıkıyor hani havuzun içine girersinde sadece kafan suyun dışında olur suyun basıncı nefesini keser ya ben her an her saniye o his ile yaşıyorum hiç bisey yapmak istemiyorum yeni insanlar fln tanımak istemiyorum daha yanındakileri tanıyamamışım yeni yerler keşfetmek istemiyorum ben daha kendi içinde kaybolmuşum çok yoruldum valla derdimi anlatacak kimse yok anlayacak kimse yok bu sene 19 yaşına girecem ne hayallerim vardı çocukken bu yaşım için şimdi hayal bile kuramıyorum kaç zamandır halisulasyonlar görüyorum artık seslerde duymaya başladım kimsenin haberi yok içinde anlatamadığım yazamadığım bir çok his var o kadar çok kırgınlıklarım varki Bi insan en fazla ne kadar kırıla bilir diyorum herseye daha fazla kırılıyorum en dipteyken dahada derinlere iniyorum her sabah uyandığımda güneşi görünce hayal kırıklığına uğruyorum çünkü her gün Bi daha uyanmamak üzere uyuyorum hiç mutlu değilim zere mutlu değilim içime atıp sığdıramadığım o kadar çok şey varki benim hayatım hakkında ben dışında herkes karar veriyor sözlerim kararlarım kimse için bi anlamı yok bu gün babam beni çok zorladı Osman hastaneye doktorlarun yanına gidecen pazartesi dedi yokk dedim sen hastaneye giezsen ben evden giderim ben ölürsem sebebi sensin diyor ya istemiyom zorluyorlar tehdit ediyorlar sonra diyorlar niye içine kapaniyorsun diye neler var babam dedi niye içine kapandın kimseyle konuşmuyorsun diye diyemedim anlatamadım yine boğazımda kör bir düğüm konuşamadım ağlamaktan boğulacak gibi oldum arkadaşların gelecek senin fln dedi yoki dedim niye dedi gerçekleri diyemedim istemiyorum dedim buz gibi erirken dağ gibi durmak nası bisi kimse bilmez ben bilirim sesiz sesiz yıkılıyorum çığlıklar eşliğinde susuyorum gece gibiyim ben artık tüm ışıkların hükümsüz kaldığı denizler gibiyim ben yüzeyden baktıkça güzel içine girdikçe kaybolduğun ben nasıyim bilmiyorum ama hiç iyi değilim ben onu biliyorum bu gün bayram tabi biz hiç bi yere gitmiyoz ama bize misafir geliyor emmim gil geldi babam odaya aldı beş dakikaliginada olsa onların bakışları beni bitirdi soru sorduklarında cevaplayamadim boğazım düğüm düğüm oldu yutkunamadım konuşamadım firtinalar koptuda aglayamadım kendimle savaşımı bitiremiyorum her türlü kaybediyorum kazandamda kaybediyorum daha ne kadar yaşarım bilmem ama çok bunaldım yoruldum bir gün yaşamaya hevesim bile yok beni yaşadıklarımdan çok yasayamadiklarim öldürdü ben 65 kiloyum ama içimdeki ve kafamdaki düşüncelerin ağırlığını ifade edemem içimdeki duygulari karşılayan bi kelime yok kendimle hiç aram yok tek derdim ailem üzülmesin mutlu olsun benim olamadigim herşeyi onlar olsun onların yanında guluyom espiri falan yapiyom ama sahte doğrusu gerekirse içten yapmıyorum hiç birini sadece onlar mutlu olsun brni iyi bilsinler diye geçen babam sordu ne oldu içine kaapndin sen diye konuşamadım yine tek diye bildigim hayır ben iyim bu üç kelimeyi söylerken sanki jilet yutmusum sanki kezap içmişim gibi boğazımda bir acı babam başardı beni ikna eti zorlada olsa sen hastaneye gitmiyorsan bende ilaçlarımı icmiyom dedi şunu biliyordum babam ilaçlarını içmediği sürece yarını görmesi şüpheli o yüzden kabul etim aglaya aglaya sonra şeref geldi abi alt tarafı bi hastane dedi gitsen bişi olmaz dedi ona dedimki sen kendi mezarını ziyaret edermisin dedim cevap veremedi o kadar çok agladimki gözlerim şişti Kip kırmızı ve basım acayip ağrıyor ağrı kesici içtim kafamın acısını dindirirde kalbimi asla bu gün sabah kalktım hiç kimse ile konuşmadım yemek yemedim evdeki herkes neyin var derdin ne dediler babamda bilmiyormuş gibi derdin ne oğlum diyor uykusuzum dedim başka ne diyecem desemde sonuc değişmiyor sonra gel bağ gidek gezek dedi babam kahve icek baş başa dedi gittik yine hastaneden bahseti konuştu en son nerimanı özluyormusun dedi nefesim kesildi sanki biri karın boşluğuna yumruk atmış gibi konuşamadım zar zor yok konusmuyoruz dedim başka biri ile konuşuyon dedi yok kimse ile konuşmuyorum istemiyorum dedim babam bana tirip atıyor hakkında ama beni anlamıyor sesizligim çok şey ifade ediyor oda biliyor o yüzden böyle yapıyor tehdit ediyor yani kötü yönden değil ama kısası kısas yapıyor durmadan evde cidden ben konusmayinca kimsenin neşesi olmuyor cenaze evi gibi oluyor babam diyorki biraz yüzün gülsün ne olur diyor eskiden gülerdim çünkü eskiden güzeldi herşey babamı üzmek istemiyorum çünkü o benim için ayrı Bir insan bir babadan fazlası benim için hayat zor yaşam zor