Aras, hastanenin koridorlarında sessizce ilerlerken, gölgeler duvarlara sinsice yayılıyordu. Loş ışıklar, sadece ayakta kalmış gölgeleri vurguluyor, sessizliğin içindeki fısıltılar giderek daha da belirginleşiyordu. Her adımı, Lara’nın neden o sabah yere yığıldığını çözmeye bir adım daha yaklaştırıyordu ama bu yol, onun için hem zihinsel bir labirent hem de kalbine saplanan keskin bir bıçaktı.
“Zehirlenmiş,” diye fısıldadı kendi kendine Aras, nefesini tutarak. Bu kelime, masum bir hastalık belirtisinden çok daha ağırdı; içinde bir suç, bir ihanet saklıydı.
Aras, hastanedeki nöroloji bölümüne doğru ilerledi. Lara’nın durumu stabildi ama doktorlar, kesin teşhis için analizlerin gelmesini bekliyordu. Fakat Aras için tıbbi raporlar yetmezdi artık. Onun peşinde olduğu şey, bir suçun gizemiydi. Ve bu gizem, Lara’nın geçmişinde saklanıyordu.
Hastanenin odasından çıktıktan sonra, eve döndü. Kapıyı açar açmaz, evin sessizliği çarpıcıydı; ama içinde kaynayan fırtına çok daha gürültülüydü. Masanın üstünde Lara’nın kullandığı tüm şişeler, ilaçlar ve su şişeleri tek tek gözden geçirildi. En ufak bir tutarsızlık, en küçük bir iz arıyordu Aras.
Bir mühendis titizliğiyle, her detayı inceledi; çünkü biliyordu ki, ölümün en sinsi hali bazen en masum görünen ayrıntıda gizlenirdi.
Bilgisayarını açtı ve Lara’nın gizli klasörlerine erişti. Şifreler ve kodlar arasında, sonunda “SILINMEYENLER” adında bir klasör buldu. Tıklar tıklamaz, ekranda beliren not sanki havada yankılanıyordu:
“Eğer bu klasörü açıyorsan, demek ki başıma bir şey geldi...”
Kendi elleriyle yazılmıştı bu satırlar. Ve Aras’ta bir ürperti bıraktı. Lara, kendi hayatının dahi kontrolünü kaybetmiş gibiydi. Kimden ya da neyi koruyordu?
Klasörün içinde eski mesajlar, fotoğraflar, ses kayıtları… Hepsi, geçmişten kopup gelen karanlık yankılar gibiydi. Aras, her yeni belgeyi açtığında, geçmişin karmaşık ağında daha da derine batıyordu.
O geceyi düşünürken, zihninde aynı soru tekrar tekrar dönüyordu:
“Lara’nın etrafındaki tehlike kimdi? Ve neden şimdi hedef haline gelmişti?”
Aras, cevapları bulmak için karanlığa daha derinlemesine dalmaya karar verdi. Çünkü bazen, en aydınlık hayatların altında en karanlık sırlar saklanır. Ve bu sırları ortaya çıkarmak için, korkunun kendisiyle yüzleşmek gerekirdi.