Barış Parkı’nda yaşananlar sadece bir darbe değildi Lara’ya.
Bu bir uyarıydı.
Ama onu durdurmaya yetmeyecekti.
O sabah, hastane odasında eline aynayı aldığında yüzündeki morluklara baktı.
Göz altı morarmış, dudağı patlamıştı.
Ama içindeki göz…
O hâlâ dimdik bakıyordu.
“Beni korkutmaya çalıştınız… Şimdi sıra bende.”
Aynı gün öğle saatleri.
Lara, saldırıdan önce yanına yaklaşan siyah giyimli adamı anımsamaya çalıştı.
Uzun boylu…
Yürürken hafif aksıyordu.
Ve sol bileğinde dövme gibi bir iz vardı: bir kurt başı.
İşte ipucu buydu.
Lara, hastaneden çıkınca eski bir tanıdığına gitti.
Güvenlik kamerası kayıtlarına ulaşabilen bir adama.
“Barış Parkı girişindeki kameraları istiyorum. 22.50 - 23.30 arası.”
Akşam saatlerinde…
Kayıtları izlerken tam o anı gördü.
Adam, karanlıkta yürüyordu.
Ve tam geçerken, gömleğinin ucundan o dövme göründü.
Görüntüyü durdurdu.
Yaklaştırdı.
Dövmenin altına küçük bir harf kazınmıştı: "Z"
Lara, bunu tanıyordu.
Bu iz, yıllar önce Mert’in gizlice takip ettiği bir yeraltı grubunun simgesiydi:
Zehar
Zehar, yüksek profilli doktorların, mühendislerin, avukatların bile dahil olduğu gizli bir tarikat gibi çalışıyordu.
İddialara göre intihar süsü verilen ölümlerin arkasında bu grup vardı.
Ve Mert...
Mert bunu araştırıyordu.
Lara artık emindi:
Mert’in ölümü Zehar’la bağlantılıydı.
Ve Barış Parkı’ndaki adam, bu grubun tetikçilerinden biriydi.
Gece.
Lara, cebinde küçük bir sustalı bıçak ve cep telefonu ile bir plan kurdu.
O adam tekrar gelecekse, onu bu kez tuzağa düşürecekti.
Barış Parkı’na bir kez daha gitti.
Ama bu sefer yalnız gibi değildi.
Telefonunu açık bırakmıştı, bir kayıt uygulaması çalışıyordu.
23.04’te, o adımlar yine duyuldu.
Arkasını döndüğünde… aynı adam.
“Beni neden izliyorsun?” diye sordu Lara.
Adam gülümsedi.
“Çünkü çok şey biliyorsun. Ama hâlâ eksiksin.”
Lara’nın gözleri bıçak gibi parladı:
“Sen Mert’i öldürdün. Onu susturmak için.”
Adam sessiz kaldı.
Sonra yavaşça cebinden bir zarf çıkardı.
“Bu sana. Ama açmadan önce... şunu bil:
Gerçek, seni çok daha fazla yaralayabilir, Lara.”
Adam uzaklaştı.
Lara sadece bir şey fısıldadı arkasından:
“Ben zaten ölmüştüm.”