Aras’ın elinden telefon yavaşça kaydı.
Yüzü bembeyaz olmuştu.
“Ne oldu?” diye sordum.
Bana bakmadı. Sadece, “Kardeşim hastanede.” diyebildi.
Hiç düşünmeden onunla birlikte koştum. Taksiye bindik. Yol boyunca tek kelime etmedi. Elini usulca tuttum. İlk kez bana sıkıca karşılık verdi.
Hastaneye vardığımızda herkes telaş içindeydi. Neyse ki kardeşinin durumu düşündükleri kadar ağır değildi. Aras derin bir nefes aldı.
Saatler sonra hastanenin bahçesinde yan yana oturuyorduk.
“Biliyor musun,” dedi, “Seni üç ay boyunca aradım. Vazgeçtiğim gün bile ertesi gün yeniden aramaya başladım.”
Gülümsedim.
“Ben de her gün aynı durağa geldim.”
İkimiz de aynı anda sustuk.
Sanki o sessizlik, bütün cümlelerden daha anlamlıydı.
Aradan haftalar geçti.
Artık her gün birlikteydik. Aynı otobüse biniyor, aynı durakta iniyor, şehrin bilmediğimiz sokaklarını geziyorduk.
Bir akşam Aras beni ilk tanıştığımız koltuğa oturttu.
Cebinden küçük bir anahtarlık çıkardı.
Üzerinde tek bir tarih yazıyordu.
5 Mayıs.
“Bu ne?” diye sordum.
“Seninle tanıştığımız gün.”
Gözlerim doldu.
Tam ona sarılacakken telefonuma bir mesaj geldi.
Bilinmeyen numara.
“Aras sana geçmişini anlatmadı, değil mi?”
Mesajın altında tek bir fotoğraf vardı.
Aras…
Ve gelinlikle bir kız.
Fotoğrafın tarihi ise yalnızca altı ay öncesini gösteriyordu…