Acı. Yara. Kayıp. Hayat.
Ve sığınak olabilen tek evren: sanat.
Gözyaşı. Sevgisizlik. Eksiksiklik.
Sana getirdiği tek şey yetersizlik.
Barındırmak. Doyurmak. Giydirmek.
Yeterli değiller insan yetiştirmek.
Korumak. Sevmek. Güven vermek.
Bunları da ister sağlıklı birey.
Bir tohumu filizlendireceksen,
Asitli içeceklerle mi beslersin onu suyla mı?
Eğer bir çocuğu büyüteceksen,
Ona sevgi mi vereceksin acıları mı?
İhtiyaçlar, fazlalar.
Bunlar yemekten sudan da farklılar.
Saygı duyulan olmak ister insanlar.
Yaralarını saracak kişiyi ararlar.
Çünkü acıdır acıyla büyümek.
Çünkü zordur düşünceleri kontrol etmek.
Çünkü varoluş demek,
Aslında yok olmayı bilmek de demek.
Sonsuzluk ve eksiler.
Gerilerler, hep gerilerler.
İlerledikçe küçülmek ne kadar hoş?
Sağa doğru demek çok mu boş?
Aşk, sevgi ve cinsellik.
Eksiklikleri yok oluş sebebi değil mi?
Ya aşık olmasaydık ha gençlik,
Kim hayal kurabilirdi ki?
İleriye ilerle.
Değil geriye.
Yaz, çiz, boya, çöz, kur, boz.
Sev, aşık ol.
Çünkü ihtiyacı var vücudunun.
Çünkü varolmaya devam etmelisin.
Çünkü yeteri kadar sevilmedin.
Çünkü yeteri kadar korunmadın.
Psikolojin dış dünyayı tek başına öğrenmek zorunda değil.
Yardım istemek sorun değil.
Biliyorum, yeteri kadar eğitilmedin.
Biliyorum, ailesiz yetiştin.