Ben Ceyda. Ceyda Yalnız.
Ceyda, güzel ve uzun boyunlu kızlara denirmiş.
Lakin ben öyle değilim . Her şey de olduğu gibi bunda da gerçeği yansıtmıyordum.
1.60 boyunda kahverengi iri gözlü siyah saçlı basit bir kızdım. Beni sevmeniz için bir farklılığım yoktu , herkese benziyordum.Varlıklı bir aileden de gelmiyordum. Yani beni sevmeniz için hiçbir şey yoktu.
Kalbim dışında.
Tabii bu devirde kalbe değil ya cebe ya tipe bakılıyordu. Bende sevilmek istiyordum. Aradığım sevgiyi kitaplarda buluyordum. Artık pek eskisi kadar okuyamaz olsam da. Gündüzleri okula gidiyor eve saat üç buçuk gibi geliyordum. Biraz dinlenip işe gidiyordum. Küçükken olmak istediğim ama nadir gittiğim yer. Durumumuz pek el vermezdi.
Lunapark. Ne güzel diyebilirsiniz ama inanın değil. Şımarık çocukların yanı sıra durumu iyi olmayan tatlı mı tatlı çocukların ailesine bakışları. Yalvaran gözleri. Ağlıyorlar, bir kere de dönme dolaba bineyim diye. Ailesinin o çaresiz bakışları, çocuğun ağlamaktan yüzünün kızarmış olması ve o cüzdanların bir bileti daha alamayacak olması. Yine de şanslılardı. Benim ailem iki yılda bir uslu durursam doğum günümde bir kereliğine mahsus atlıkarıncaya bindirirlerdi. Zaten yaramaz bir çocuk değildim,asla olmadım ama yine de dikkat ederdim. Ya o atlıkarıncaya binemezsem? O iki yılım uğursuz geçerdi benim için. Küçük Ceyda inanışıydı bu.
Adım ne kadar bana benzemese de soyadım beni ifade eden bir kelimeydi.
‘YALNIZ’.
Büyüklerim bile biliyormuş, hissetmişler. Kaderinde yazan kimliğinde de yazsın demişler. Bugün benim 17. yaş günüm. Minik Ceyda halimi görse ağlardı. Nolur, nolur son bir kez bin o atlıkarıncaya, ölmeme izin verme.
Üzgünüm miniğim, buna ayıracak bir bütçeye sahip değilim. Son paramla okul ihtiyaçlarımı almam gerek.
Ama ölmene de izin vermeyeceğim.
Her yeni günde işe gidip atlıkarıncaya binen minik kızları,erkekleri izleyeceğim. Ne zaman o minikler gelmeyi bırakırsa o zaman öleceksin.
************
Instagram: okuyanbiryazar_sida- seydlpr