Bölüm 1

Annemi kaybedeli. 2 gün olmuştu. Ve ben. Çok yalnız. Yanında hiç kimse yoktu inanın. Ne komşu. Ne eş. Ne akraba. Ne kardeş? Işte o yüzden. Yalnız doğduk, yalnız öleceğiz. Bunu çok çabuk idrak ettim. Bir sabah bir baktım. Yapayalnızım. Tek başımaydım. Herkes kendi havasında evde. Gözlerimdeki. Nemi aksine hiç görmemek istiyorlardı. Gördüklerinde de. Dalga geçer gibi kelimeleri. Sarf ettiklerinde. Bunu çok acımasız buluyordum. Meğer beni tek anlayan tek dinleyen annem. Neredeyse şöyle demek istedim. Anneciğim. Sana neler oldu? Bir bilsen. Şunu şunu şunu şunu yapamadım, sana evlatlık yapamadım. Keşke yanımda olsaydın, sana olanları anlatabilsek. Aklımdan geçen kalbimden geçen ne varsa hep onu anlatırdım. Şimdi işte. Artık ağladığım zaman bile hep benim ağladığımı kimse görmek istemiyor. O yüzden. Genellikle hep. Yalnız alırım. Artık bilemiyorum hani? Dayanıklı olmadıkları için mi? Yoksa. Depresyonda insanı görmekten hoşlanmadıkları için mi böyle davranıyorlar? Evet anne kaybetmek büyük bir depresyon. Anne kaybetmek, baba kaybetmek. Peki kardeş kaybetmek, evlat kaybetmek, canlı birilerini kaybetmek, büyük bir depresyonun başlangıcı olabiliyor. Ben sadece şunun farkına vardım. Hayatta. Canlıların. Hayata mahkum olarak yaşadıkları ve ömürlerini doldurmak için. Bu hayatta oldukları. Hayatı bir hapishane hayatı olarak. Gördüğüm için. Ama gerçek bu. Zamanı dolan. Alıp başını gidiyor. Yani biz aslında hayata mahkumuz yaşamak zorundayız. Yaşayamadığımız zaman hasta olduğumuz zaman da hastalıklarla yaşayıp ömrümüzü sonuçlandırmaya kadar. Bu dünyada kalmak zorundayız. O yüzden de işte. Her zaman. Güçlü ve. Sağlıklı olmayı diliyorum. Şu an 53 yaşındayım. Ve kaç yaşıma kadar yaşayacağımı da bilmiyorum. Insan yalnızlıkla baş etmeyi öğrendiği sürece bencil ve. Kimseye acımasız. Olarak. Yaşamasını öğreniyor. Ben de artık kimseye acımıyorum. Madem bana acıyorlar. Ben de artık kendi yolundayım. Sağlıklı olmayı düşünüyorum. Hayat gerçekten. Anlayışsız insanların elinde olduğu sürece. Ne savaşlar biter, dün ne dünyadaki Kavgalar biter. Yani. Hiçbir zaman. Hiçbir şey bitmez. Yaşadığın sürece. Hayatı yaşarsın. Bittiği zaman da ömür biter. Her can için bu böyle. Her neyse. Ben yalnız bir kadınım. Tabii ki. Evim var yuvam var. Ama yapay bir yuva. Iı eş yapay çocuk yapay. Daha ne olmalı? Ne olmalı ki? Bundan kötü daha ne olabilir? Sevgiyle sarılamadığın bir koca? Eşim sevgili sarılamadığın bir kızım beni anlamayan bir koca, bir eş, bir evlat olmadığı sürece. Yani şöyle bir şey var, okuyanlar da diyebilirler ki Kendine acımak dan başka bir şey yapmıyorsun diyebilirler ama. Bu kendine acımak değil de farkındalık. Evet. Farkındalık. Bunu. Herkes bilmeli. Farkındayız. İnsanların farkındayız. Tabii ki kimse bizim istediğimiz karakterde olamaz. Tabii ki sahte karakterler olacak. Ama hayal ettiğim hayat, hayal ettiğim aile. Sonradan olacak, aile bu değil. Benim ailem. Ama öyle ama böyle. Güzel bir aileydi. Annem babam benim. En değerlilerinden. Kardeşim de vardı. Abim yani. Ama. O da çok değersiz bir insanmış. Anne baba kıymeti bilmeyen. Vefasız insanların benim hayatımda hiçbir zaman yeri yok. Yol verdim gitti. Bundan sonra dönemez kolay kolay.