(Misery - Melodroma )
Tatil için antalyaya babanemlerin yanına gidiyoruz gece 10 gibi yola çıkıp sabaha orda olacağımızı varsayıyorum giderken bir petrole uğrayıp yiyecek bir şeyler ve bir kaç hediye alarak devam ettik
Bir ara uyuya kalmışım uyanınca saat nerdeyse 5'ti babam çok yorgun gözüküyordu.
Babama "istersen ben biraz süreyim yorgun gözüküyorsun , hem biraz dinlenirsin zaten az kaldı olmaz mı?"
Babam :olmaz dedi .
acilen orda olmamız gerekliydi nedenini bize de denemişlerdi.
Varmamıza son 3-4 saat kala babamın iyice gözleri kapanmaya başladı annem uyuduğu için onu uyandırmadım .
Tam babama ben süreyim demeye kalmadan bir tırın üstümüze sürdüğünü gördüm sonrasını hazırlamıyorum zaten rampalardan yuvarlanmışız .
Gözlerimi hastanede açtım hemşireler doktorlar başıma toplanmış sevinçle bakıyolardı hiç birşey anlamamıştım hemşirelerden biri uyandı doktor bey o yaşıyo diye bağırdı.
Doktor yanıma gelip nasıl olduğuma baktı iyi olduğumu söyledim. Ailemin nerde olduğunu ve onları ne zaman görebileceğimi sordum bi anda doktorun gülen yüzü kas katı kesildi hiç birşey anlamadım.
Tekrar aynı soruyu sordum.
Doktor kendini toplayıp malesef kaybettik dedi .
O sırada olan olmuştu zaten büyük bir çığlık hastaneyi inletmişti ardından sinir krizi geçirmişim sakinleşemeyeceğimi anladıklarında sakinleştirici bir iğne ile uyuyabilmişim ...
Uyandığımda ağlamaya başladım sürekli ağlıyodum kendime gelemiyodum.
Babanemlerde o sırada gelmişti kapıdan içeriye girdikleri anda bağırmaya başladım "bu kadar acele olan şey neydi ? "Onlar birşeyler demeye çalışıyolardı ama onları dinlemek istemiyordum .
"Eğer siz bu kadar tutturmasaydınız onlar yaşıyo olucaktı eğer onların canından önemliyse ben de umurunuzda olmayayım herşey sizin yüzünüzden oldu çıkın defolun bir daha sakın benim yanıma gelmeyin sizi görmek dahi istemiyorum defolun ."
Tekrar bir sakinleştirici sonrasında uyuya kaldım .
Uyanınca kendimi biraz daha toparlayabilmiştim. Bir psikoloğa yönlendirildim ona zaten yaşadıklarımı anlatmışlar bildiği için bana ilaç yazdı ve haftada bir de olsa ona gelmemi söyledi ben sadece başımla onayladım.
Psikolok gittikten sonra hazırlanmaya başladım doktorum gelip son kontrolleri yaptı ve hastaneden çıkıp eve gittim .
Evimiz artık çok sessizdi kocaman evde tek başımaydım annemle babamın yatak odasının yanından geçerken bi anda kendimi yerde buldum hıçkırarak ağlıyodum hiç iyi değildim bir şekilde toparlanıp cenazeye gitmem gerekliydi ama gidemem yapamam onların öldüğünü kabullenmek istemiyorum en sonunda annemle babamın odasına girmiş bulundum aklıma annemle burada geçirdiğimiz gülüşmeler geliyordu odayı dolanırken bir resim gözüme ilişti elime alıp baktım hepimiz ne de mutluyduk annem ,babam ,ben ve emir ...
"Emir canım seni koruyamadım lütfen beni affet seni seni ömrümü verecek kadar çok seviyorum özür dilerim özür dilerim anne özür dilerim baba ben sizin olmayışınıza nasıl nasıl alışıcam ben emirin beni sinir etmesi olmadan annemin beni öperek uyandırması olmadan nasıl yapıcam ...
Siz olmadan nasıl nefes alıcam ?"
En sonunda yere yatarak bir kaç saatimi geçirdim aklımda aynı düşünceler adeta çınlıyordu uyuya kalmışım uyanınca saat epey bi ilerlemişti üstüme bir ceket alarak cenazenin olduğu yere doğru ilerliyordum ayaklarım sanki beni geriye doğru iteklese de ben gidiyordum en sonunda cenaze yerine ulaştım ...
Tabutları görmek onları öyle görmek istemiyorum.
En sonunda cenaze yerine ulaştım beni görür görmez babanem yanıma koşarak geldi
:Kuzum nasıl oldun iyi misin ? Bir kaç kere aradım seni neden açmadın beni çok merak içinde bıraktın yemek yemiyor musun ? Neden...
Konuşmasına devam etmesine katlanamıyordum en sonunda onu çekiştirdim tabutların yanına gittim annemin ,babamın ve emirimin tabutları nasıl yani yoklar mı artık?
En sonunda tek tek toprağa gömülmelerini izledim sadece bakıyordum artık bir tepki veremiyordum onların mezarlarına alışmaya çalışıyordum gidenler tek tek baş sağlığı diledi sadece susup yüzlerine baktım bir şey diyemiyordum sadece sustum en sonunda ayaklarım beni taşımayı bıraktı ve kendimi yere çökmüş bir şekilde buldum ağlamaya başladım ne kadar süre orda durduğumu hatırlamıyorum ama gece olmuştu.
Kendime gelip mezarlıktan çıktım saat epey geç olmuştu artık eve gitmeliydim ama ruhum sıkışıyordu en sonunda kendimi yollarda buldum önümü görmeden ağlayarak ilerliyordum en sonunda kendimi babamın şirketinin kapısında buldum güvenlik beni görünce kapıları açtı
babamın odasına gittim masanın üstünde ailecek resmimiz vardı ağlayarak elime aldım kalbime götürdüm .
Resim elimde ağlayarak çatıya çıktım orda oturmuş sadece düşünüyordum.
Böyle olmamalıydı diye düşünüp duruyordu kardeşimi ,annecimi, babacımı bu kadar kolay kaybetmiş olamam.
Sürekli "Bu bir rüya birazdan uyanıcam. Annemle babam benim yanima gelip bana sarılıcak .Bu bir rüya,bu bir rüya..
İşte o anda verdim kararımı artık yaşama hevesim kalmamıştı sadece ayağa kalktım tam atlicakken birinin beni tutup hızlı bir şekilde yere doğru çektiğini hissettim kendimi bir anda yerde buldu ...