4. BÖLÜM — GERÇEK
“Babanın suçsuz olduğunu düşünüyorum.”
Defne bu cümleyi duyunca şaşırdı.
“Ne?”
“Dosyayı ben de inceledim. Bazı şeyler mantıklı değil.”
Defne ilk kez Aras'ın yanında ne söyleyeceğini bilemedi.
Çünkü yıllardır düşman olarak gördüğü kişi, ilk kez onun yanında duruyordu.
Ama tam o sırada Aras'ın babası şirkete geldi.
İkisini birlikte görünce yüzündeki ifade değişti.
“Defne…”
Defne dondu.
Adam onun adını biliyordu.
Aras babasına döndü.
“Sen onu tanıyor musun?”
Adam cevap vermedi.
Defne geri çekildi.
“Demek beni tanıyordun.”
Adam sessiz kaldı.
Defne'nin gözleri doldu ama ağlamadı.
“Babamın başına gelenleri biliyorsun.”
Adam sadece şunu söyledi:
“Sandığın gibi değil.”
Defne başını salladı.
“Bunu üç yıl önce söyleseydin belki inanırdım.”
Ve çıktı.
Aras babasına döndü.
“Bana şimdi her şeyi anlatacaksın.”
Babası ise tek bir cümle söyledi:
“Aras, o kızdan uzak dur.”
