- BÖLÜM-SAKLANAN İSİM
Defne, Selin'in yüzüne baktı.
Bir cevap bekliyordu.
Ama Selin susuyordu.
Bu sessizlik, Defne'nin duyabileceği en kötü cevaptı.
“Lara'nın başka çocuğu var.”
Selin başını eğdi.
“Evet.”
Defne'nin gözleri doldu.
“Kim?”
Selin cevap vermedi.
“Kim, Selin?”
Mert araya girdi.
“Defne, bunu şimdi öğrenmen—”
“Sen karışma!”
Mert sustu.
Defne bu kez Selin'e döndü.
“Yıllardır benden ne sakladınız?”
Selin gözlerini kaldırdı.
“Her şeyi değil.”
“Bana göre yeterince.”
Selin derin bir nefes aldı.
“Lara'nın iki çocuğu vardı.”
Defne:
“Biri benim.”
Selin başını salladı.
“Diğeri…”
Sustu.
Defne'nin sabrı tükendi.
“Adı ne?”
Selin'in dudaklarından tek bir isim çıktı.
“Deniz.”
Defne'nin yüzü değişti.
“Deniz?”
Mert bir anda Selin'e baktı.
“Bu ismi söylememeliydin.”
Selin:
“Artık saklayamam.”
Defne ikisine birden baktı.
“Deniz kim?”
Mert cevap vermedi.
Selin:
“Senin kardeşin.”
Defne'nin nefesi kesildi.
“Peki nerede?”
Selin gözlerini kapattı.
“Bilmiyoruz.”
“Yalan.”
“Defne…”
“Hayır! Önce Lara'nın kızı ortaya çıkıyor. Sonra başka bir kardeşim olduğunu öğreniyorum. Herkes bir şey biliyor ama ben hiçbir şey bilmiyorum!”
Mert sessizce:
“Çünkü Deniz'in kaybolması, 17 Haziran gecesindeki her şeyin başlangıcıydı.”
Defne bir anda sustu.
“Ne demek bu?”
Mert eski fotoğrafa baktı.
“Lara seni sakladı.”
Defne:
“Benden mi?”
“Hayır.”
“Kimden?”
Mert cevap vermedi.
Selin bu kez konuştu:
“Deniz'i alanlardan.”
Defne'nin yüzü bembeyaz oldu.
“Kim aldı?”
Selin:
“Bilmiyoruz.”
Defne:
“Peki Mert neden biliyor?”
Mert başını kaldırdı.
“Çünkü ben o gece oradaydım.”
Defne ona baktı.
“Sen ne gördün?”
Mert'in sesi kısıldı.
“Deniz'i.”
“Sonra?”
“Onu bir arabaya bindirdiler.”
Defne'nin kalbi hızlandı.
“Kim bindirdi?”
Mert gözlerini kapattı.
“Arabanın içinde bir kişi daha vardı.”
“Kim?”
Mert cevap vermekte zorlandı.
Sonunda:
“Aras'ın babası.”
Defne dondu.
“Aras'ın babası Deniz'i mi aldı?”
Mert:
“Evet.”
Tam o anda Selin'in telefonu çaldı.
Ekranda bilinmeyen numara vardı.
Selin açtı.
Karşıdan birkaç saniye boyunca hiç ses gelmedi.
Sonra çok sakin bir erkek sesi:
“Deniz'i hâlâ arıyor musunuz?”
Selin'in yüzü değişti.
“Sen kimsin?”
Adam güldü.
“Beni tanıyorsun.”
Selin telefonu kapatmak istedi.
Adam devam etti:
“Ve Defne de birazdan beni tanıyacak.”
Defne telefonu Selin'in elinden aldı.
“Sen kimsin?”
Karşıdaki kişi birkaç saniye sustu.
Sonra:
“Babanın eski bir dostu.”
Defne'nin eli titredi.
“Benim babamı nereden biliyorsun?”
Adam cevap vermedi.
Sadece:
“Deniz'in nerede olduğunu öğrenmek istiyorsan…”
Kısa bir sessizlik.
“…kuyu evine dön.”
Telefon kapandı.
Defne, Mert'e baktı.
Mert'in yüzündeki ifade değişmişti.
“Ne dedi?”
Defne:
“Kuyu evine dönmemizi istiyor.”
Selin hemen:
“Hayır.”
Defne:
“Gideceğim.”
“Defne, bu kez gerçekten tehlikeli.”
Defne kapıya yöneldi.
“Yıllardır herkes benden bir şey sakladı.”
Durdu.
“Artık ben gerçeğin peşinden gideceğim.”
Mert arkasından baktı.
“Defne…”
Defne döndü.
“Ne?”
Mert'in yüzü ciddiydi.
“Eğer kuyu evine gidersek…”
Bir an durdu.
“…Aras'ı da bulacağız.”
Defne'nin kalbi hızlandı.
“Aras'ın orada ne işi var?”
Mert cevap vermedi.
Çünkü telefonuna yeni bir mesaj gelmişti.
Ekranda tek bir cümle vardı:
“Aras zaten kuyu evinde.”
Bölüm 26
SAKLANAN İSİM
Bölüm sonu
0 yorum
Bu bölüme henüz yorum yapılmamış. İlk yorumu sen yaz.